บทที่ 167: ประหม่าอย่างหาที่เปรียบมิได้

นักศึกษาของวิทยาลัยการเงินและการค้ากระตือรือร้นขนาดไหน บุคลากรที่เตรียมตัวแสดงอยู่หลังเวทีได้ยินอย่างชัดเจน เสียงโห่ร้อง, เสียงตะโกนดังขึ้นเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า โดยเฉพาะหลังจากที่นางแบบของคณะศิลปะเดินแบบแล้ว เสียงปรบมือใต้เวทีก็ดังราวกับคลื่นทะเล ไม่เคยหยุดพักเลยนานมาก จากนั้นเสียงผิวปากที่ดังมาจากข้างหลัง ก็ดังทะลุไปทั่วทั้งหอประชุม!

“ทำยังไงดี ประหม่าจังเลย!” ฉินอีติงควงแขนของเหล่าสวี เธอกล่าวอย่างตื่นเต้น และคนอื่นๆ ก็มีสภาพจิตใจเช่นเดียวกัน เสียงโห่ร้องข้างนอกรุนแรงเกินไปแล้ว

“ฉันก็เหมือนกัน ประหม่าจังเลย!”

“ฉันไปเข้าห้องน้ำมาหลายรอบแล้ว”

“คนเยอะกว่างานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่เยอะเลย”