บทที่ 196: ทะเลผู้คน

ปี 2005 วันที่ 1 กุมภาพันธ์, วันเสี่ยวนเหนียนทางภาคเหนือ (วันไหว้เจ้าส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่) อะไรที่เรียกว่าคลื่นมหาชน, ทะเลผู้คน? บรรยากาศการเดินทางช่วงตรุษจีนที่สถานีรถไฟเซี่ยงไฮ้ ในที่สุดก็ทำให้ฉีซือเหยาและสวีหว่านถังได้ประจักษ์แก่สายตา

ทั่วทั้งลานกว้างมีแต่ผู้คนหนาแน่นจนมืดฟ้ามัวดิน ที่ห้องขายตั๋ว แถวยาวเหยียดนั้นขดไปวนมาหลายรอบ ถึงขนาดมีคนเริ่มต่อแถวตั้งแต่เมื่อคืน ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมหนาวพัดโชยไม่หยุด ผู้คนทั้งหนาวทั้งหิว หลายคนปูเสื่อนั่งกินนอนกันกลางแจ้ง ในทะเลผู้คน ศีรษะขยับไปมา ได้ยินแต่เสียง ไม่เห็นใบหน้า ก้าวเท้าไปทีหนึ่ง ถ้าไม่เหยียบเท้าคนอื่น ก็ต้องโดนคนอื่นเหยียบเท้า! ฉากอันน่าทึ่งนี้ ก็คือการเดินทางช่วงตรุษจีนของประเทศที่มีประชากรสิบสามร้อยล้านคน การคมนาคมยังไม่ทั่วถึง การอพยพย้ายถิ่นฐานปีละครั้ง แต่ถึงแม้จะลำบากยากเข็ญเพียงนี้ ผู้คนที่อยู่ต่างถิ่นก็ยังคงคิดถึงบ้านอย่างสุดซึ้ง มองดูก้อนเมฆที่ลอยผ่านไปวันแล้ววันเล่า พลางนึกถึงนักเดินทางที่จากไปไกลและยังไม่กลับมา! "คุณซื้อตั๋วได้รึยัง?" กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่น่าสนใจที่สุด!

“หว่านถัง เธอจับฉันไว้แน่นๆ!” “เหยาเหยา ของกินโดนแย่งไปแล้ว!” “ช่างมันเถอะ เดี๋ยวค่อยไปซื้อบนรถ ดูแลมือถือกับกระเป๋าสตางค์ไว้ก็พอ! อย่าปล่อยมือฉันนะ!” “ได้!”

ฉีซือเหยาและสวีหว่านถังเบียดเสียดเข้ามาในห้องพักผู้โดยสารได้ในที่สุด เดิมทีคิดว่าจะได้พักหายใจสักครู่ แต่พอมองเห็นทะเลผู้คนที่แออัดยัดเยียด ก็ถึงกับตะลึงไปเลย นี่จะเบียดไปข้างหน้าได้อย่างไร? “โชคดีที่มาถึงแต่เนิ่นๆ ไม่อย่างนั้นตอนรถออกคงจะขึ้นรถไม่ทันแน่” ฉีซือเหยาพูดพลางยิ้มขื่น “ห้องพักผู้โดยสารหมายเลข 2 เราค่อยๆ เดินไปทางประตูขึ้นรถไฟกันเถอะ”

สวีหว่านถังควงแขนฉีซือเหยา เบียดเสียดเข้าไปในฝูงชนอีกครั้งอย่างยากลำบาก ค่อยๆ ก้าวไปทีละน้อย ใช้ความพยายามอย่างมาก กว่าจะถึงทางเข้าห้องพักหมายเลข 2 หญิงสาวทั้งสองก็รู้สึกเหมือนจมูกจะแบนไปแล้ว