บทที่ 197: หิมะครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือน

เงินน่าจะหายตอนอยู่นอกสถานี เมื่อได้ยินเช่นนั้น พนักงานรถไฟก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ ปลอบใจไปสองสามประโยคว่า “เดี๋ยวจะลองช่วยหาดู” หลังจากลงบันทึกเรียบร้อยแล้ว ก็ให้สวีหว่านถังกลับไป

ในตัวมีเงินไม่ถึงสองร้อยหยวน สวีหว่านถังคิดถึงปัญหานี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะลำบากใจ ไม่นานหลังจากกลับมาถึงตู้โดยสารตั๋วนอนแบบนิ่ม ก็เห็นชุยจื้อปิงเข้า!

“บังเอิญจัง เราอยู่ใกล้กันเลย” ชุยจื้อปิงยิ้มแล้วอธิบายกับฉีซือเหยาไปหนึ่งประโยค เขาเพียงแค่เหลือบมองสวีหว่านถังแวบหนึ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมากนัก จากนั้นก็ก้มหน้าจัดกระเป๋าเดินทางของเขาต่อ

ฉีซือเหยาส่ายหน้าให้สวีหว่านถัง เป็นการบอกว่าเธอเองก็ไม่รู้เรื่อง ส่วนยัยสวีก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

“เหยาเหยา กลัวว่าจะหาเจอยากนะ” สวีหว่านถังพูดเสียงเบา นั่งลงบนเตียงของฉีซือเหยา