บทที่ 198: ความวุ่นวาย

เส้นทางกลับบ้านดูเหมือนจะยาวไกลออกไปอย่างผิดปกติ โดยเฉพาะเมื่อเข้าสู่เมืองหลวงของมณฑลซานเหมิน สถานีที่จอดระหว่างทางจะใช้เวลานานกว่าปกติมาก และในพื้นที่โดยรอบของจิ้นหยวน ก็กำลังถูกหิมะที่ตกหนักราวกับปุยนุ่นถล่มอย่างหนัก

ขณะที่กำลังจะถึงสถานีจิ้นหยวน ขบวนรถไฟก็หยุดลงอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด เรื่องนี้อดไม่ได้ที่จะทำให้ผู้คนเริ่มหงุดหงิดเป็นพิเศษ เสียงบ่นดังขึ้นไม่ขาดสาย! และขบวนรถไฟที่ควรจะถึงสถานีในเวลาบ่ายโมง เนื่องจากล่าช้า ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว ก็ยังมาไม่ถึง

“ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะต้องหยุดอีกนานแค่ไหน ตอนนี้ไม่มีรถบัสเที่ยวกลับแล้ว หรือว่าเราจะพักที่โรงแรมเล็กๆ แถวนี้ก่อนดีไหม?” ฉีซือเหยานั่งอยู่ที่ขอบเตียง เงยหน้าขึ้นมองชุยจื้อปิง เป็นการถามความเห็นของเขา ของบนรถไฟแพงหูฉี่ ในตัวสวีหว่านถังก็มีเงินไม่มากแล้ว ในเมื่อต้องให้คนอื่นออกค่าใช้จ่ายให้ ก็ย่อมต้องดูความเห็นของอีกฝ่าย

“เฮ้ ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้หรอกน่า ฉันให้เพื่อนขับรถมารับพวกเราแล้ว เดี๋ยวเราไปกินข้าวก่อน แล้วค่อยไปพักโรงแรมดีๆ โรงแรมเล็กๆ แถวสถานีรถไฟคุณภาพแย่เกินไป ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้หรอก” ชุยจื้อปิงพูดจาอย่างโอ้อวด เขายิ้มให้ฉีซือเหยาแล้วก็ส่งข้อความต่อ

“ให้ตายสิ ใกล้จะถึงสถานีแล้ว ผลคือรถไฟหยุดอีกแล้ว รอน้องชายอีกแป๊บนะ เดี๋ยวเราไปกินข้าวที่ไหนกันดี? แฟนอยู่ด้วย อย่าทำให้ฉันเสียหน้าล่ะ พอกลับไปถึงโรงเรียนแล้วน้องชายเลี้ยงนายเอง” ในตอนนี้พวกชุยจื้อปิงก็ได้จัดกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว เตรียมจะลงจากรถ