บทที่ 199: ก็รอไปเถอะ

“เรารอลงท้ายสุดแล้วกัน ตอนนี้คนแน่นเกินไป!” ชุยจื้อปิงเสนอขึ้นมา ดูเหมือนจะไม่รีบร้อนเลยแม้แต่น้อย เขานั่งรออยู่ที่ขอบเตียงอย่างสบายๆ และให้ฉีซือเหยากับยัยสวีรออยู่ในตู้โดยสารตั๋วนอนแบบนิ่มก่อน

ในตอนนี้กระแสผู้คนที่อยู่นอกหน้าต่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง ทุกคนต่างแย่งกันวิ่งออกไปนอกสถานี ภาพนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง

ยัยสวีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา สองทุ่มสิบห้า เหลือแบตเตอรี่อยู่แค่ขีดเดียว เธอพกแบตเตอรี่มาแค่ก้อนเดียว เธอเชื่อฟังมาก ทำตามที่เฉินลี่ชวนบอก ปิดโทรศัพท์ไป

หลังจากรอจนคนสุดท้าย ชุยจื้อปิงถึงได้พาฉีซือเหยาและยัยสวีลงจากขบวนรถไฟ ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงลมหนาวที่พัดคำรามอย่างบ้าคลั่ง กระทบใบหน้าราวกับเข็มทิ่มแทง หนาวเย็นจนเข้ากระดูก! จิ้นหยวนหนาวกว่าเซี่ยงไฮ้มากนัก

“เราออกจากสถานีก่อนเถอะ” ชุยจื้อปิงกล่าวเตือน เขาลากกระเป๋าเดินทางแล้วรีบเดินนำไปข้างหน้า พร้อมกันนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาซินเผิง ข้อความที่ส่งไปให้เขาก่อนจะถึงสถานี ก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับมาเลย