บทที่ 200: นักศึกษาต่างถิ่น

ชุยจื้อปิงกดเบอร์ของซินเผิงครั้งแล้วครั้งเล่า นิ้วของเขาแข็งทื่อไปเพราะความหนาว แต่สิ่งที่ได้ยินก็ยังคงเป็นเสียงแจ้งเตือนว่าปิดเครื่องที่เย็นชา ลมหนาวพัดคำราม ไฟถนนสลัว นอกจากแสงไฟที่สว่างไสวจากสถานีรถไฟแล้ว บริเวณโดยรอบก็จมอยู่ในความมืด ผู้คนบนลานกว้างก่อนหน้านี้ได้จากไปหมดแล้ว ดูเหมือนจะเหลือเพียงสามคนที่อยู่ริมถนน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนสองสามคนที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นริมถนน สายตาที่มองมาทางพวกฉีซือเหยานั้นเต็มไปด้วยอันตราย

“จื้อปิง เราหาโรงแรมเล็กๆ แถวนี้พักก่อนเถอะ ดึกเกินไปแล้ว ไม่อย่างนั้นจะไม่ปลอดภัย” ฉีซือเหยาพูดอย่างร้อนรน เธอหลบสายตาของคนกลุ่มนั้น หางตามองไปทางนั้น โชคดีที่พวกเขาเดินตรงจากไป

“ให้ตายสิ เจ้าซินเผิงคนนี้ ไว้ใจไม่ได้จริงๆ ที่โรงเรียนก็อย่าหวังว่าฉันจะไปช่วยเขาอีก” ชุยจื้อปิงตะโกนอย่างโกรธแค้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง โทรหาอีกฝ่าย ดูเหมือนจะมีเพียงการระบายแบบนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถปกปิดความอับอายในใจของเขาได้ ก่อนหน้านี้เขารับปากกับฉีซือเหยาอย่างมั่นใจว่า พอกลับถึงจิ้นหยวนแล้วทุกอย่างให้เขาจัดการเอง ทั้งรถเบนซ์มารับ ทั้งพักโรงแรมระดับหลายดาว แต่กลับปล่อยให้เธอรออยู่ริมถนนเกือบสองชั่วโมง คนแข็งทื่อไปหมดแล้ว แต่ผลลัพธ์กลับเป็นแบบนี้ อีกฝ่ายทิ้งพวกเขาไว้ริมถนนไม่สนใจใยดี

ในตอนนี้ชุยจื้อปิงรู้สึกเสียหน้าอย่างที่สุด ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าฉีซือเหยา เอาแต่ก้มหน้าโทรศัพท์ ด่าทอไม่หยุด

“พอแล้ว เรารีบไปหาโรงแรมเล็กๆ กันเถอะ ฉันกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้จะไม่มีที่พักแล้ว อย่าโทรอีกเลย” น้ำเสียงของฉีซือเหยาดังขึ้นหลายส่วน