บทที่ 201: อะไรที่เรียกว่าความรู้สึกปลอดภัย

คนขับรถคนนั้นก็เป็นคนจริงใจเหมือนกัน การที่จะหลอกนักศึกษาต่างถิ่นสามคนนี้ ในใจก็รู้สึกไม่ดีอยู่บ้าง เลยคุยเล่นเป็นเพื่อนไปพักหนึ่ง

“เรียนอยู่ที่เซี่ยงไฮ้เหรอ! งั้นก็เก่งแล้วล่ะ อนาคตต้องเป็นคนหาเงินเก่งแน่ๆ ไม่เหมือนลุง ที่ต้องใช้แรงงานเลี้ยงครอบครัว”

“คุณลุงชมเกินไปแล้วครับ” ชุยจื้อปิงนั่งอยู่เบาะหน้ายิ้มพลางคุยกับคนขับรถ เรียกคุณลุงคำแล้วคำเล่า ก็ไม่รู้ว่าอีกสักครู่จะยังยิ้มออกอยู่ไหม

สวีหว่านถังกับฉีซือเหยานั่งอยู่เบาะหลังหลับๆ ตื่นๆ ความหนาวเย็นในร่างกายค่อยๆ จางหายไป ในตอนนี้รู้สึกสบายอย่างยิ่ง

“ดูแวบเดียวก็รู้เลยว่าพ่อหนุ่มเป็นคนเก่งกาจมาก...” คนขับรถคนนั้นชมไม่หยุดปาก ไม่อย่างนั้นเงินที่หลอกมานี้คงจะทำให้รู้สึกผิดในใจ