บทที่ 202: อะไรที่เรียกว่าความแตกต่าง

“ฉันว่าเราเดินไปข้างหน้าดูหน่อยดีกว่า ที่ที่สว่างๆ ตรงนั้นน่าจะเป็นซูเปอร์มาร์เก็ต” หลังจากรอไปได้ประมาณสี่ห้านาที ชุยจื้อปิงก็ขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นมา ในใจของเขาย่อมไม่พอใจอยู่แล้ว เรื่องที่ตัวเองพยายามแสดงออกอย่างเต็มที่เพื่อให้สำเร็จลุล่วง ถ้าเฉินลี่ชวนโทรศัพท์ครั้งเดียวก็จัดการได้ แล้วหน้าของเขาจะเอาไปไว้ที่ไหน ที่สำคัญคือเฉินลี่ชวนเคยตามจีบฉีซือเหยาอย่างไร ชุยจื้อปิงรู้ดีอย่างยิ่ง ถึงขั้นที่เรียกได้ว่าเกินพอดี ตอนนี้ฉีหงจื้อก็ยังพาเฉินสี่ซุ่นไปทำเงินก้อนใหญ่ ฉีซือเหยาก็เลิกกับแฟนแล้ว ตอนนี้การแสดงออก “เช่นนี้” ของเฉินลี่ชวน ก็ชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัด ใครบ้างจะไม่อยากเกาะคอนเนคชั่นนี้

และสวีหว่านถังที่ชุยจื้อปิงเคยชอบ เธอก็มีความรู้สึกดีๆ ให้เฉินลี่ชวน ถึงได้ปฏิเสธตัวเอง เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่ายิ่งทำให้ชุยจื้อปิงรู้สึกพ่ายแพ้อย่างสุดซึ้ง คนที่เดิมทีเขาเคยเห็นเป็นแค่คนโง่ๆ แต่เขากลับเก่งกว่าตัวเองในทุกๆ ด้าน ในใจย่อมยอมรับไม่ได้ ที่สำคัญคือเฉินลี่ชวนไม่ยอมตกลงคบกับสวีหว่านถัง ก็คงจะยังคิดถึงฉีซือเหยาอยู่แน่ๆ

“ก็รออยู่ที่นี่แหละ ลี่ชวนบอกว่าเพื่อนเขาอีกเดี๋ยวก็มาถึงแล้ว” น้ำเสียงของสวีหว่านถังหนักแน่น ท่าทางนั้นคือจะไม่ไปไหนแน่นอน

“รอเถอะ” ฉีซือเหยาห่อตัว ก็มีความหมายว่าจะรอเช่นกัน

“นี่มันดึกดื่นค่อนคืนแล้วนะ ถ้ารออยู่ริมถนนต่อไปอีกฉันกลัวว่าพวกเธอจะไม่สบาย อีกอย่างคนก็ไม่แน่ว่าจะมาได้จริงๆ ไปกันเถอะ ไปดูที่ซูเปอร์มาร์เก็ตตรงนั้นก่อน พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้พ่อโอนเงินเข้าบัตรให้” ชุยจื้อปิงยังคงเกลี้ยกล่อมต่อไป เขายืนอยู่ข้างๆ ฉีซือเหยา