บทที่ 203: รวยเว่อร์

ไม่ต้องพูดถึงมิตรภาพที่ลี่ชวนเคยเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำตัวเองในอดีต แค่เรื่องที่ให้ตัวเองทำเงินจากร้านแพนเค้กไข่ และเรื่องที่ให้ยืมเงินหนึ่งพันหยวน จางเทาก็ถือว่าลี่ชวนเป็นพี่น้องไปตลอดชีวิตแล้ว ในเมื่อเป็นพี่น้องกันแล้ว เรื่องบางอย่างที่ลี่ชวนไม่อยู่ ตัวเองก็ย่อมต้องออกหน้าช่วยเขาจัดการให้เรียบร้อย ไม่ต้องถาม ถามก็คือมิตรภาพพี่น้อง

และถ้าไม่นับชุยจื้อปิง ความสัมพันธ์ของจางเทากับฉีซือเหยาก็ยังถือว่าไม่เลว ในเมื่อเขามาถึงถิ่นของตัวเองแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรือความรู้สึกก็สมควรที่จะไปหา ดังนั้นในเช้าวันรุ่งขึ้น จางเทาก็ออกจากโรงเรียน ตั้งใจซื้อบุหรี่ฝูหรงหวังซองหนึ่งที่ปกติแล้วตัวเองไม่กล้าสูบ นั่งรถเมล์ไปหาพวกฉีซือเหยา แต่พอนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ยิ่งเดินทางก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ จางเทาสูบบุหรี่หงถ่าซาน สายตาค่อยๆ ลึกซึ้งขึ้น คิดในใจว่าที่ที่ฉีซือเหยามานี่มันค่อนข้างจะห่างไกลไปหน่อยนะ และจากนั้น ที่ข้างบ้านพักหลังหนึ่ง เขาก็เห็นเพื่อนร่วมรุ่นเก่า

ในตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้า ลมหนาวพัดมาเป็นระลอก และบ้านพักประเภทนี้ เพื่อที่จะขายได้ ก็ย่อมต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานในชีวิตอย่างเส้นทางรถเมล์อยู่แล้ว จางเทากระโดดลงจากรถ รีบเดินเข้าไป เขายิ้มแล้วพยักหน้าให้ฉีซือเหยาก่อน ส่วนสวีหว่านถังกับชุยจื้อปิง เขาเลือกที่จะไม่สนใจ เพราะเรื่องของลี่ชวน ทำให้เคยขัดแย้งกับยัยสวีมาก่อน หลังจากนั้น จางเทายังไม่ทันจะเดินไปถึงข้างหน้า ก็หยิบบุหรี่ฝูหรงหวังออกมา ยื่นให้เพื่อนใหม่คนนั้น

“เพื่อน ฉันมาขอบคุณนายแทนลี่ชวนนะ ดึกดื่นค่อนคืนยังจะให้นายวิ่งมาอีกรอบ ลำบากแย่เลย” จางเทากล่าวอย่างกระตือรือร้น

“นายก็คือเทาจื่อสินะ?” กู้อวี่รับบุหรี่มา เหน็บไว้ที่หู ก็มีสีหน้ากระตือรือร้นเช่นเดียวกัน