บทที่ 204: ปากของเทาจื่อ

ประมาณสองทุ่ม เฉินลี่ชวนกับหม่าเสี่ยวชาวก็มาถึงสถานีจิ้นหยวน ที่ลานกว้างยังคงเป็นทะเลผู้คนที่มืดฟ้ามัวดิน และเพราะเหตุผลของหิมะตกหนัก โรงแรมเล็กๆ จึงหาห้องว่างได้ยาก แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ อารมณ์คิดถึงบ้านของผู้คนก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นเด็กซนบ้านไหนที่เล่นประทัด รู้สึกได้เลาๆ ว่าในอากาศยังคงมีกลิ่นดินปืนคละคลุ้งอยู่

เฉินลี่ชวนกับหม่าเสี่ยวชาวรีบเดินผ่านลานกว้าง ตรงไปยังถนนทันที ในตอนนี้รถติดจนเต็มไปหมด เสียงแตรดังระงมไปทั่วทั้งถนน

“ลี่ชวน ทางนี้” สวีหว่านถังเกือบจะยืนอยู่กลางถนนแล้วยกมือร้องเรียก กู้อวี่ไม่สามารถขับรถเข้าไปได้จริงๆ ยัยสวีคอยชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา ทันใดนั้นก็ร้องบอกให้จอดรถ แล้วรีบกระโดดลงจากรถไป ในตอนนี้กู้อวี่กับจางเทาก็รีบลงจากที่นั่งคนขับและข้างคนขับทันที มองไปยังทางลานกว้าง

หมายความว่ายังไง... จางเทาเหลือบมองสวีหว่านถังแวบหนึ่ง คิดในใจว่าเธอจะตื่นเต้นอะไรนักหนา? เมื่อก่อนเคยทะเลาะกับลี่ชวนไว้รุนแรงขนาดนั้น ในใจตัวเองไม่มีสำนึกเลยรึไง?

“ยัยสวี!” เฉินลี่ชวนโบกมือให้สวีหว่านถัง รีบเดินเข้าไป เผยรอยยิ้มบางๆ ดูจากวิธีการทักทายของทั้งสองคนแล้วก็ไม่ยากที่จะมองออกว่า ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีมาก