บทที่ 205: มีพวกชาเขียว

เพราะการกลับมาของเฉินลี่ชวน อย่าว่าแต่ฉีซือเหยากับสวีหว่านถังเลย แม้แต่ชุยจื้อปิงก็ยังรู้สึกผ่อนคลายลงหลายส่วน เพราะท้ายที่สุดแล้วนี่คือเพื่อนของเขา

หลังจากนั้นที่มารวมตัวกันกินข้าว หัวข้อสนทนาของหลายคนก็มีมากขึ้น แต่คนที่แสดงออกอย่าง “จงใจ” ที่สุด ก็คงจะเป็นชุยจื้อปิง

“มาเลยกู้อวี่ พี่ชายขอใช้ชาแทนเหล้าชนกับนายแก้วหนึ่ง จริงๆ นะ ไม่ต้องพูดอะไรมากเลย มีน้ำใจจริงๆ อนาคตถ้าไปที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าแล้วมีเรื่องอะไรที่ต้องใช้น้องชายคนนี้ ก็เอ่ยปากได้เลย เรียกใช้ได้ทุกเมื่อ” น้ำเสียงของชุยจื้อปิงดูประจบประแจงอย่างมาก แต่มหาวิทยาลัยก็คือสังคมเล็กๆ การคบค้าสมาคมของผู้คน ใครบ้างจะไม่มองหาเพื่อนที่จะสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ในอนาคต

กู้อวี่หยุดไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงดื่มชาแก้วนี้เข้าไป แค่รักษาหน้ากันไว้ก็พอ แต่ถ้าเป็นผลประโยชน์ที่จับต้องได้จริงๆ อย่างเช่นการให้บุหรี่ แน่นอนว่าจะไม่ยอมเสียเปรียบให้คนๆ นี้

หม่าเสี่ยวชาวแค่นเสียงดูถูกท่าทีของชุยจื้อปิง แต่ทว่าในวินาทีต่อมา พี่น้องคนดีที่อยู่ข้างๆ อย่างเทาจื่อก็ลุกขึ้นยืน