บทที่ 206: จอมเจ้าเล่ห์กับจอมสตอเบอรี่

ฉีหงจื้อจะมาที่จิ้นหยวน หลังจากที่เฉินลี่ชวนพิจารณาดูแล้ว ก็ยังคงรู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นต้องไปพบ ตอนปีใหม่เถ้าแก่เฉินต้องไปมอบของขวัญอยู่แล้ว เรื่องอะไรก็ตามต้องรู้จักพอดีพอควร จะเกินไปไม่ได้

ก็เพราะเรื่องนวดฝ่าเท้านั่นแหละ เดิมทีวางแผนว่าจะออกเดินทางกลับหนิงเซี่ยนในวันนี้ แต่กู้อวี่คนเดียวเล่นไม่สนุก ยืนกรานจะให้พวกเฉินลี่ชวนอยู่เป็นเพื่อน ไม่ใช่ว่าชอบอะไรแบบนั้นจริงๆ หรอกนะ หลักๆ คือกู้อวี่มีน้ำใจขนาดนั้น ทั้งออกเงินทั้งให้ยืมรถ จะไม่ช่วยเรื่องขอร้องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ของเขาเลยก็ไม่ได้ใช่ไหม? ดังนั้นเฉินลี่ชวนจึงยอมตกลงอย่างเสียไม่ได้ อีกทั้งที่จิ้นหยวน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดก็เป็นของกู้อวี่

ถึงตอนกลางคืน เวลาสามทุ่ม ฉีหงจื้อลากสังขารที่เหนื่อยล้ามาถึงโรงแรมเพื่อหาลูกสาว ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็คิดถึงกันและกัน

“เหยาเหยา ให้พ่อดูหน่อยสิ ผอมลงรึเปล่า? ไปอยู่เซี่ยงไฮ้แล้วไม่เหมือนเดิมเลยนะ แต่งตัวทันสมัยขึ้น” ฉีหงจื้อพินิจพิจารณาลูกสาว ในแววตาเผยให้เห็นความรักใคร่

“โอ๊ย พอแล้วค่ะพ่อ พ่อรีบนั่งพักก่อนเถอะค่ะ” ฉีซือเหยารู้สึกเขินอายอยู่บ้าง เธอดึงพ่อฉีให้นั่งลงที่ขอบเตียง