บทที่ 207: วิกฤต

ถนนวงแหวนรอบเมืองของเมืองจิ่งหยวนนั้น ยังถือว่าไปได้ค่อนข้างง่าย ถึงแม้บนพื้นถนนจะมีหิมะสะสมอยู่ แต่หลังจากถูกรถยนต์เหยียบย่ำแล้ว ก็ไม่ลื่นง่ายนัก ขอเพียงแค่ไม่หักพวงมาลัยอย่างรุนแรง หรือเบรกกะทันหัน โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่มีปัญหา

“หาคนที่รักที่สุด คนที่รักสุดหัวใจ คนที่อยากจะรัก คนที่รักใคร่ มาบอกลาความโสด, คนที่มากรัก คนที่คลั่งรัก คนที่ไร้เยื่อใย คนที่ไร้หัวใจ มาทำให้ฉันเจ็บช้ำ...” ในรถปาเจโร่ พวกหนุ่มๆ ต่างก็เต็มไปด้วยอารมณ์ตลอดทาง ร้องตะโกนตามเพลงที่เปิดจากวิทยุเสียงดัง โดยเฉพาะเจ้าอ้วนหม่า ที่อินอย่างสุดซึ้ง ถ้าไม่เคยถูกทิ้งมาสักสิบกว่าครั้ง คงจะร้องออกมาไม่ได้ความรู้สึกขนาดนั้น

“เพลงรักคนโสดที่จริงใจ ที่คลั่งรัก ที่เจ็บปวดนี้ ใครจะมาร้องเป็นเพื่อนฉัน โอ้... โอ้... โอ้...” พอร้องถึงท่อนสุดท้าย เจ้าอ้วนหม่าก็กำหมัดทั้งสองข้าง ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าที่อ้วนกลมแดงก่ำ จบเพลงรักคนโสดเพลงนี้ไป

และอินโทรของเพลงถัดไปก็ค่อยๆ ดังขึ้นมา เจ้าอ้วนหม่ารีบโน้มตัวมาข้างหน้า ตบไหล่ของเฉินลี่ชวน “พี่ชวน เปลี่ยนเพลงเถอะ เพลงนี้ไม่เพราะเลย หลักๆ คือฉันก็ร้องไม่เป็นด้วย”

“พี่ชาย นายช่วยเงียบๆ สักพักได้ไหม” เฉินลี่ชวนอ้อนวอนอย่างจนใจ ให้ตายสิ เจ้าอ้วนคนนี้ร้องตามมาตลอดทาง ในที่สุดก็มีเพลงที่เขาร้องไม่เป็นสักที