บทที่ 208: ถึงบ้าน

เฉินลี่ชวนขับรถไปขวางหน้าไว้ทันที จากนั้นทั้งสามคนก็ลงจากรถพร้อมกัน แล้วรีบเดินเข้าไป

“ลี่ชวน เป็นอะไรไป?” ฉีหงจื้อเปิดประตูรถ ในตอนนี้ยังไม่รู้สึกว่ารถมีปัญหาอะไร แต่ท่าทางของพวกเฉินลี่ชวน อดไม่ได้ที่จะทำให้เขาพลอยประหม่าไปด้วย ในตอนนี้ฉีซือเหยา, ยัยสวี และคนอื่นๆ ก็ลงมาจากรถเช่นกัน

“น้ำมันรั่วครับ” เฉินลี่ชวนพูดไปหนึ่งประโยค เขาก้มลงคุกเข่าบนพื้นหิมะเพื่อมองใต้ท้องรถ เห็นได้ชัดว่ามีน้ำมันหยดติ๋งๆ อยู่

“น้ำมันรั่ว!” ฉีหงจื้ออุทานออกมา เขาก็รีบคุกเข่าลงบนพื้นเช่นกัน สีหน้าเริ่มไม่สงบทันที เขาลุกขึ้นไปดูเกจน้ำมัน และมันก็แสดงว่าหมดเกลี้ยงแล้ว!

“แย่แล้ว!” ฉีหงจื้อกระทืบเท้า ทุบกำปั้น ตะโกนลั่นบนพื้นหิมะที่ว่างเปล่า แล้วก็คุกเข่าลงบนพื้นเพื่อตรวจสอบใต้ท้องรถอีกครั้ง โน้มตัวเข้าไปคลำถังน้ำมัน หลังจากนั้นพักใหญ่ ถึงได้ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม หลังจากผ่านช่วงลงเขามาแล้ว หมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดก็ยังต้องอีกสามสิบกว่ากิโลเมตร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอู่ซ่อมรถเลย ที่สำคัญคือรถคันนี้ยังเป็นของบริษัท ถ้ารถถูกทิ้งไว้ที่นี่ รับรองว่าจะต้องหายแน่นอน ต่อให้ให้เฉินลี่ชวนวิ่งไปหนึ่งเที่ยว เพื่อไปตามช่างซ่อม ก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน ในหมู่บ้านไม่มีที่ซ่อมรถแน่นอน เพราะปริมาณรถยนต์มีน้อย ส่วนใหญ่อยู่ในตัวเมือง ที่สำคัญคือต้องเดินทางตอนกลางคืน ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งอันตรายเกินไป ไปไม่ได้