บทที่ 209: ความหมายของการกลับบ้าน

เฉินลี่ชวนขับรถมาถึงใต้ตึกบ้านของฉีซือเหยาโดยตรง เพื่อให้รถของฉีหงจื้อจอดในที่ที่เหมาะสมอย่างปลอดภัย หลังจากที่ทุกคนลงจากรถ ก็ต่างรู้สึกปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุดก็ถึงบ้านแล้ว

“ลี่ชวน ตลอดทางมานี้ลำบากเธอแล้วนะ รีบกลับบ้านเถอะ มีเวลาค่อยมาทานข้าวที่บ้านลุง” ฉีหงจื้อตบไหล่ของเฉินลี่ชวน แล้วพูดอย่างกระตือรือร้น

“ได้เลยครับคุณอาฉี เดินทางมาตลอดทาง วันนี้ท่านก็พักผ่อนแต่หัวค่ำนะครับ” เฉินลี่ชวนพูดอย่างเกรงใจ

“เธอก็เหมือนกัน กลับไปแล้วก็พักผ่อนแต่หัวค่ำนะ เฮ้อ เจ้าหนูนี่หัวสมองดีจริงๆ เรียนรู้ปุ๊บก็ทำเป็นปั๊บ ฝีมือการขับรถยังเก๋ากว่าฉันอีก ดูสิจอดรถได้ตรงเป๊ะเลย แต่ต้องเอาความฉลาดไปใช้ในทางที่ถูกนะ...” ฉีหงจื้อจับมือเฉินลี่ชวนพูดอยู่พักใหญ่ ดูท่าแล้วคงจะพูดได้ถึงเที่ยงคืน

“เข้าใจแล้วครับคุณอา ท่านวางใจได้เลยครับ...” เฉินลี่ชวนพยักหน้ารับตลอดเวลา ให้ความร่วมมืออย่างดี หลังจากนั้นพักใหญ่ ฉีหงจื้อถึงได้ยอมหันหลังเดินกลับไป