บทที่ 224: ท่าทีของเฉินลี่ชวน

ในไทม์สแควร์ผู้คนขวักไขว่ เป็นช่วงเวลาที่รุ่งเรืองของธุรกิจหน้าร้าน ในห้างสรรพสินค้าคนเยอะไม่ใช่เล่น จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามดังขึ้น ดึงดูดความสนใจของผู้คนที่เดินผ่านไปมา พากันมองไปทางนั้น ที่แท้ก็เป็นหนุ่มน้อยคนหนึ่ง กำลังชี้หน้าด่าชายสูงวัยสองคน หนึ่งในนั้นเป็นลูกพี่ที่ไม่มีผม ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่ไม่น่าคบหา คิดในใจว่านี่ไม่ใช่หาเรื่องตายเหรอ

ในตอนนี้หยางจวินกับพี่กวงรู้สึกเสียหน้ามาก แน่นอนว่า หลังจากที่เฉินลี่ชวนเตือนสองประโยคนั้นแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไรมากอีก หันไปพุ่งเข้าไปในร้านอย่างฉุนเฉียว โต๊ะเก้าอี้สองสามตัวที่วางอยู่ในโซนพักผ่อน เขายกขึ้นมาแล้วก็ทุ่ม!

“โครม!” “เพล้ง!” “แกร๊ก!”

เฉินลี่ชวนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ที่ประตูร้านก็มีคนมามุงดูไม่น้อย จนกระทั่งโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด เขาถึงได้หยุดมือลงอย่างหอบเหนื่อย ในขณะเดียวกันก็ตระหนักถึงปัญหาร้ายแรงอย่างหนึ่ง พวกหยางจวิน, พี่กวง เข้ามาแทรกแซงเรื่องการบริหารจัดการมากเกินไปแล้ว รอจนกว่าขนาดของต้าเจียงเลาจะเข้ารูปเข้ารอยแล้ว จะต้องขจัดปัญหานี้ให้หมดไป

สีหน้าของหยางจวินและพี่หัวล้านทะมึนไปแล้ว ขมวดคิ้วแน่น บรรยากาศระหว่างพวกเขากับเฉินลี่ชวนตึงเครียดอย่างลับๆ เมื่อเห็นดังนั้น เจ้าอ้วนหม่าก็รีบเข้าไปไกล่เกลี่ย: “พี่ชายทั้งสองคนเลอะเลือนไปแล้ว ที่ลี่ชวนทำแบบนี้ ก็เพื่อที่จะให้ทุกคนหาเงินได้มากขึ้นทั้งนั้น อีกอย่างไม่ใช่แค่ที่สาขาสามนะ สาขาสองก็มีการตกแต่งแบบเดียวกัน พี่กวงก็รู้ดี ดังนั้นทำไมถึงต้องมีโซนสัมผัสประสบการณ์บริการ แน่นอนว่าต้องมีเหตุผลของมันอยู่ ลี่ชวนเขาพิจารณาอย่างรอบด้านแล้ว ส่วนที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าไม่มี ก็เพราะพื้นที่ของร้านค่อนข้างจะเล็กกว่า ไม่เหมาะสม อีกอย่างก็เป็นกลุ่มลูกค้าที่เป็นนักศึกษา และการแข่งขันโดยรอบก็น้อยด้วย”