บทที่ 225: ผู้จัดการร้านคนใหม่

ในช่วงสองสามวันที่อยู่ที่เซี่ยงไฮ้ เฉินลี่ชวนก็ไม่ได้ติดต่อเซินอีหมิง นอกจากว่าคนในหอพักจะอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า ไม่อย่างนั้นถ้าต้องอยู่กับเขาตามลำพัง ก็จะรู้สึกเก้ๆ กังๆ อยู่หลายส่วน ไม่ค่อยจะสบายใจนัก ลองโทรหาโจวข่ายข่าย ก็ไม่อยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนท้องถิ่น แต่ที่บ้านก็มีบ้านอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ส่วนเหลียงกับอู๋หลาง ต้องรอตอนเปิดเทอมถึงจะกลับมาเซี่ยงไฮ้

ตอนเที่ยงวันที่สิบสาม หลี่ฉวนก็เดินทางกลับมาถึงเซี่ยงไฮ้ด้วยสภาพที่กรำฝุ่นมาไกล โดยไม่มีการหยุดพักแม้แต่น้อย เขามุ่งตรงไปยังร้านเพื่อไปรายงานตัวกับเฉินลี่ชวน ไม่ได้เจอกันสิบกว่าวัน ความรู้สึกแรกที่กลับมาถึงร้าน อดไม่ได้ที่จะทำให้หลี่ฉวนรู้สึกคิดถึงอยู่หลายส่วน เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แปลกประหลาดอย่างยิ่ง

“พนักงานจะมาถึงร้านเมื่อไหร่? ต้องรีบเปิดร้านทำการก่อน” เฉินลี่ชวนกับหลี่ฉวนนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างประตู คุยกันอย่างจริงจัง

ในตอนนี้หม่าเสี่ยวชาวออกไปจัดการเรื่องร้านชานมแล้ว มีเพียงอินจ้าวเลี่ยงคนเดียวที่กลับมาก่อน แต่เขาก็เริ่มจัดการเปิดร้านที่หน้ามหาวิทยาลัยการเงินและการค้าแล้ว ให้มีรายได้เข้าบัญชีก่อนแล้วค่อยว่ากัน ร้านที่อยู่ในมหาวิทยาลัยการเงินและการค้านั้น ในตอนนี้ยังไม่มีความจำเป็นต้องรีบเปิด

สวัสดิการพนักงาน และค่าใช้จ่ายอย่างเครื่องทำชานมและอื่นๆ ลงไป ตอนนี้ในตัวของเฉินลี่ชวนมีเงินไม่ถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน และพอร้านสาขาหนึ่งนี้เปิดทำการ ก็จะต้องใช้เงินทันที การสั่งซื้อวัตถุดิบและอื่นๆ ส่วนเงินร่วมหุ้นนั้น เด็ดขาดแตะต้องไม่ได้ แต่ละร้านมีการดำเนินงานที่เป็นอิสระ จะไปยุ่งมั่วซั่วไม่ได้