บทที่ 226: ความรู้สึกเหนือกว่าที่พองโตขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

สองสามวันก่อน ผู้จัดการแผนกต้อนรับ เกาหลินหรง ที่ออกหน้าเพื่อเหลียงหรูหรู ก่อนที่จะโวยวายลั่นในร้านอาหารตะวันตก เขาเคยโต้เถียงอย่างเผ็ดร้อนในห้องทำงานของเถ้าแก่ว่า: “เถ้าแก่หลิว เรื่องนี้จะมาโทษผมคนเดียวได้อย่างไร? เป็นคนคนนั้นที่มารบกวนพนักงานหญิงในร้านของเราก่อน ผมออกไปห้ามปรามมีอะไรผิด? ทำไมถึงไม่ให้ผมทำงานเป็นผู้จัดการแผนกต้อนรับนี้แล้ว?”

“แค่ขอช่องทางติดต่อก็คือการรบกวนเหรอ?” เถ้าแก่คนนั้นตบโต๊ะหนึ่งที โมโหขึ้นมาทันที ชี้หน้าเกาหลินหรงแล้วก็ด่าทอเสียๆ หายๆ แทบจะอยากให้ทั้งร้านอาหารได้ยิน

“แกนี่มันสมองมีปัญหารึไง! ก็ไม่ดูเลยว่าแกเป็นตัวอะไร มาโวยวายกับลูกค้า ทำเอาธุรกิจของฉันเกือบจะเจ๊ง ไม่ใช่เพราะฉันวิ่งเต้นหาเส้นสายทุกทิศทาง รู้ไหมว่าจะสร้างความเสียหายใหญ่หลวงขนาดไหน? แกชดใช้ไหวเหรอ? ไอ้คนไร้ค่า เดิมทียังคิดจะเก็บแกไว้ รีบไสหัวไปให้พ้นเลย!”

“ใครจะไปอยากได้งานห่วยๆ ของแก ฉันจะไปที่ไหนก็เป็นผู้จัดการ ยังจะมาให้ฉันทนอารมณ์ของแกอีก!” เกาหลินหรงไม่ยอมอ่อนข้อเลยแม้แต่น้อย ด่าทอกับเถ้าแก่โดยตรง จากนั้นก็ถอดเสื้อทำงานออกอย่างหยาบคาย ขว้างลงบนโต๊ะอย่างแรง

“ฉันไม่ทำแล้ว! จำไว้ให้ดีนะ เป็นฉันที่ไล่แกออก ไม่ใช่แกที่ไล่ฉันออก!” เส้นเลือดที่คอของเกาหลินหรงปูดโปนขึ้นมา เขาหันหลังเตะประตูหนึ่งที แล้วเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว