บทที่ 237: จอมเจ้าเล่ห์กับสาวเจ้าแผนการ

สองพ่อลูกอี้หงเพิ่งจะทานอาหารเสร็จ ก็มีเพื่อนนักศึกษาคนอื่นรีบเข้ามาแย่งที่นั่งแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมง ไม่เพียงแต่ในร้านจะนั่งเต็มไปหมด ที่หน้าร้านก็ยังคงมีนักศึกษาต่อคิวอยู่ แน่นอนว่า ที่ธุรกิจจะเฟื่องฟูขนาดนี้ ก็เป็นเพราะเพิ่งจะเปิดเทอม หลังจากนี้ย่อมต้องมีช่วงที่ซบเซาลง แต่ในปัจจุบันไม่ได้มีเพียงแค่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าเท่านั้น ยังมีวิทยาลัยอาชีวะที่อยู่ห่างออกไปสองสามกิโลเมตร คนทางนั้นก็วิ่งมาที่ถนนการค้าเส้นนี้เช่นกัน ต้าเจียงเลาและคุณป้าเซี่ยงไฮ้ในย่านนี้โด่งดังมากแล้ว

“ธุรกิจนี่มันจริงๆ เลย...” อี้ไคหมินคิดหาคำคุณศัพท์ไม่ออก หลังจากพึมพำหนึ่งที ก็อดไม่ได้ที่จะรำพึง: “การที่เปิดร้านแรกใกล้ๆ มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าก่อน เป็นความคิดที่ดีมาก หนึ่งคือค่าเช่าที่นี่ถูก สามารถควบคุมต้นทุนได้ สองคือนักศึกษาต่างก็ไม่ขาดเงิน กลุ่มลูกค้าเป้าหมายชัดเจน”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” อี้หงรับคำเสียงเบา จากนั้นก็เบียดตัวออกจากร้านอาหาร

และในที่ไม่ไกลนัก หวังอวี่สง, หม่าเสี่ยวจวิ้น และคณะก็ยืนคุยกันอยู่ข้างๆ ยังมีเพื่อนร่วมหอของพวกเฉินลี่ชวนอีกด้วย อี้หงเพิ่งจะออกมาจากร้านอาหาร ก็เห็นพวกเขาเข้าพอดี เธอรีบดึงพ่อของเธอให้หยุดเดิน และในตอนนั้นเอง รถคันเล็กๆ คันหนึ่งก็กลับรถอย่างเท่ๆ จอดอยู่ที่หน้าร้าน

“คนที่ลงมาจากที่นั่งคนขับคนนั้นก็คือเฉินลี่ชวน” อี้หงขยับเข้าไปใกล้พ่อของเธอ กระซิบเตือนเสียงเบา สายตาของอี้ไคหมินคมกริบดั่งเหยี่ยว จ้องเขม็งไปที่หนุ่มน้อยที่ลงจากรถคนนั้น สวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ทั้งผอมทั้งสูง หลังจากปิดประตูรถแล้ว ก็หัวเราะคุยเล่นกับเพื่อนนักศึกษาข้างๆ ทักทายกันและกัน มองไม่เห็นจุดเด่นอะไรเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นรถคันเล็กๆ กระจอกๆ อีกด้วย ไม่ใช่บุคลิกของคนที่มีภูมิหลังทางครอบครัวเลยแม้แต่น้อย กลับกันเหมือนกับคนประเภทที่คลุกคลีมาจากสังคมชั้นล่าง มีกลิ่นอายอำมหิตเต็มตัวไปหมด เจอคนพูดอย่าง เจอผีพูดอย่าง ท่าทีเหมือนคนชั้นต่ำที่ประจบสอพลอ