บทที่ 238: ยังสูงไม่พอ

เช้าวันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่สว่าง เฉินลี่ชวน, หม่าเสี่ยวชาวสองคน, ขับรถคันเล็กๆ คันนั้นมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์อย่างรวดเร็ว, ร้านชานมที่นั่นจะเปิดทำการอย่างเป็นทางการ!

“นี่? หัวหน้าทีมเล็กครับ, ตอนนี้ไปทางมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์กันหมดเลยนะครับ, ตอนเก้าโมงต้องมาเข้าแถวกันครบทุกคน” “หัวหน้าทีมเล็ก?” “พวกคุณเริ่มแจ้งคนกันรึยัง?” หม่าเสี่ยวชาวโทรศัพท์อยู่ที่เบาะข้างคนขับ, ตลอดทางไม่ได้คุยกับเฉินลี่ชวนเลยแม้แต่คำเดียว, ยุ่งจนหัวหมุน

ใกล้จะถึงมหาวิทยาลัยการเงินและการค้า, เจ้าอ้วนหม่าถึงได้วางโทรศัพท์, ตอนที่เอ่ยปาก, เสียงก็แหบแห้งไปแล้ว “พี่ชวนครับ, พี่ส่งผมลงแล้วก็ไปได้เลยครับ, ผมคนเดียวรับมือไหว, ไม่ต้องเป็นห่วง” ในตอนนี้หม่าเสี่ยวชาวให้ความรู้สึกที่เป็นผู้ใหญ่และสุขุม, แตกต่างจากตอนที่เพิ่งมาถึงเซี่ยงไฮ้โดยสิ้นเชิง, ผู้ชายล้วนค่อยๆ เติบโตขึ้นจากการเผชิญหน้ากับเรื่องราวทีละเรื่อง

“ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็เรียกพวกหยางจวินมาช่วยดีไหม?” เฉินลี่ชวนยังคงไม่วางใจ, เสนอขึ้นมาหนึ่งประโยค

“ไม่เป็นไรครับ, มีหัวหน้าทีมเล็กอยู่, พวกเขารับผิดชอบคนของตัวเอง, แล้วก็ให้หัวหน้าทีมเล็กแต่ละคนเพิ่มอีกสิบหยวน, เรียกพวกหยางจวินบ่อยๆ มันไม่เหมาะสม, เพราะท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นแค่ผู้ถือหุ้น, ไม่ใช่พนักงานของต้าเจียงเลา” หม่าเสี่ยวชาวกล่าวอย่างจริงจัง