บทที่ 239: ไม่ได้เจอกันนาน

ภาพของเฉินลี่ชวนที่ปรากฏตัวที่สถานีรถไฟ ก็เป็นแบบเดียวกับที่สวีหว่านถังจินตนาการไว้ไม่มีผิด เขาพิงอยู่บนรถตู้เก่าๆ คันนั้น สูบบุหรี่ ท่าทางก้มหน้าเงียบขรึม เหมือนกับกำลังครุ่นคิดเรื่องใหญ่อะไรอยู่

มุมปากของสวีหว่านถังอดไม่ได้ที่จะยกขึ้น เดิมทียังอยากจะไว้ตัว แสร้งทำเป็นไม่ทุกข์ไม่ร้อน และเป็นเพียงแค่การเจอกันธรรมดาๆ แต่สุดท้ายก็ยังคงฉีกยิ้มออกมาอย่างร่าเริง ฉันส่งข้อความให้ตั้งเยอะแยะ ก็ตอบกลับมาแค่ประโยคสองประโยค จะบ้าตายรึไง... ยัยสวีอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจไปต่างๆ นานา

“ทางนี้!” พอเห็นคณะของฉีหงจื้อออกมา เฉินลี่ชวนก็ร้องเรียกเสียงดัง ทิ้งก้นบุหรี่ในมือ แล้วเดินก้าวใหญ่เข้าไปหา

“ลี่ชวน!” ฉีหงจื้อร้องตอบอย่างร่าเริง พอเฉินลี่ชวนเดินมาถึง เขาก็ตบไหล่ของเขา พูดด้วยใบหน้าที่เปี่ยมเมตตา: “ยังจะลำบากเธอมารับสักรอบอีกนะ ปกติเหยาเหยาก็คงจะรบกวนเธอไม่น้อยเลยใช่ไหม”

“คุณอาฉีครับ ท่านพูดอะไรแบบนั้นครับ อุตส่าห์กับป้าไป๋มาเซี่ยงไฮ้ทั้งที ถึงแม้เวลาที่ผมอยู่จะไม่นานพอ แต่ก็ควรจะทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี อีกอย่างซือเหยากับผมก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน มิตรภาพระหว่างเราสองคนจะเรียกว่ารบกวนได้อย่างไรครับ” เฉินลี่ชวนพูดอย่างเกรงใจ ตั้งแต่ที่มอบของขวัญปีใหม่เป็นต้นมา ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาเอง หรือเถ้าแก่เฉิน หรือแม้แต่สวีเปิ่นเจียง รูปแบบการคบค้ากับฉีหงจื้อ ก็เป็นแบบระดับบนล่าง ดูเหมือนจะสนิทสนมกับอีกฝ่าย แต่ในขณะเดียวกันก็รักษาระยะห่าง แม้แต่สวีหว่านถัง เธอก็ไม่กล้ารับประกันว่ากับฉีซือเหยายังคงเป็นเหมือนเดิมอยู่หรือไม่