บทที่ 240: โดนอบรม

บนทางด่วน เสียงของรถตู้ก็ดังเกินไปอยู่แล้ว พอความเร็วถึงแปดสิบไมล์ ก็เสียงดังจนไม่ได้ยินอะไรแล้ว เฉินลี่ชวนหันไปยิ้มให้เบาะหลัง ไม่ได้พูดอะไรออกมาในทันที แต่กลับตั้งอกตั้งใจขับรถ ไม่ได้ร้อนรนเลยแม้แต่น้อย

สำหรับเรื่องเหล่านี้ที่เซี่ยงไฮ้ อนาคตต้องบอกกับคนที่บ้านแน่นอนอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นนิสัยของหลิงหลิงและเถ้าแก่เฉินหรือไม่ก็ตาม ที่สำคัญคือสถานะของเฉินลี่ชวนในสายตาของพ่อแม่ คือคนที่เหลาะแหละ ไม่เอาการเอางาน ถึงขนาดที่ยังสู้เจ้าอ้วนหม่าที่รู้จักจัดการเรื่องต่างๆ ไม่ได้เลย

ถ้าหากตั้งแต่แรกก็ให้ทั้งสองคนนั้นรู้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าจะต้องคอยเป็นห่วงทั้งวัน รับรองว่าจะต้องรีบร้อนวิ่งมาที่เซี่ยงไฮ้แน่นอน เกลี้ยกล่อมลูกชายว่าเด็ดขาดอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม แต่ขอเพียงแค่ทำเรื่องบางอย่างสำเร็จจริงๆ แล้ว เถ้าแก่เฉินกับหลิงหลิงถึงจะเชื่อ ถึงจะวางใจได้ อันที่จริงคนเป็นพ่อเป็นแม่ ก็ล้วนเป็นห่วงแบบนี้กันทั้งนั้น ดังนั้นเฉินลี่ชวนถึงได้จงใจปิดบัง

แต่ก็ย่อมต้องค่อยๆ รู้ไปอยู่ดี ตอนนี้ก็ไม่เป็นไรแล้ว ส่วนความคิดเห็นของคนนอกนั้น เฉินลี่ชวนก็ยิ่งไม่สนใจแล้ว กลับกันให้ฉีหงจื้อรู้ความจริงบางอย่าง แล้วค่อยไปบอกกับพ่อแม่ ทั้งสองคนนั้นจะยิ่งเชื่อมั่นมากขึ้น

หลังจากลงจากทางด่วนแล้ว เฉินลี่ชวนถึงได้ค่อยๆ ตอบกลับ: “ได้ยินคนบอกว่าเปิดร้านชานมกับร้านหม้อไฟแล้วจะทำเงินได้ ก็เลยตามกระแสเปิดไปสองร้านครับ” พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของฉีหงจื้อกับไป๋ชุ่ยอวิ๋นก็กลายเป็นจริงจังอย่างยิ่ง สบตากันอย่างรู้ใจ ก่อนหน้านี้ลูกสาวพูดอย่างกระตือรือร้นว่าธุรกิจของเฉินลี่ชวนดีอย่างไร แต่ฉีหงจื้อผ่านเรื่องราวมาเยอะแล้ว จะดูแค่ช่วงสองสามวันที่เปิดร้านไม่ได้ การที่จะทำให้ร้านมั่นคงได้นั่นแหละคือสิ่งสำคัญ