บทที่ 242: อีกด้านหนึ่ง

ในไม่ช้า เฉินลี่ชวนก็ขับรถคันเล็กมาถึงใต้ตึกหอพักของฉีซือเหยา เพื่อนร่วมห้องของเธอสองสามคนก็รออยู่ชั้นล่างแล้ว ช่วยกันถือกระเป๋าเดินทาง คนในหอพักสองสามคนเข้ากันได้ดีอย่างยิ่ง เมื่อเห็นฉากนี้ สองสามีภรรยาฉีหงจื้อและไป๋ชุ่ยอวิ๋นก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง พูดจาเกรงใจไปหลายประโยค

“เป็นเธอเหรอ?” พอเห็นว่าคนที่ขับรถคือเฉินลี่ชวน ฉินผิงก็อุทานออกมาหนึ่งที ทั้งสองคนทักทายกันง่ายๆ จากนั้นก็ขยิบตาให้ฉีซือเหยา ฝ่ายหลังรีบส่ายหน้า ปฏิเสธ แต่บนมุมปากกลับเผยรอยยิ้มที่หวานชื่น

แต่ท่าทีเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ในสายตาของคนอื่นกลับชัดเจนอย่างยิ่ง ท่ามกลางสายตาของทุกคน ฉีซือเหยาจงใจมองไปยังเฉินลี่ชวน แต่อีกฝ่ายกลับรีบก้มหน้าลง ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า จุดแล้วก็สูบ

“ไม่ต้องหรอก กระเป๋าเดินทางก็ไม่เยอะเท่าไหร่ นายพักผ่อนในรถเถอะ” พอเห็นชุยจื้อปิงอุ้มห่อของสองสามห่ออย่างเงียบๆ ฉีหงจื้อก็รีบคว้ามาไว้ในมือตัวเอง จากนั้นคณะก็เดินขึ้นไปยังตึกหอพัก

ส่วนเฉินลี่ชวนนั้นนั่งรออยู่บนรถ คิดในใจว่า เจ้าจอมสตอเบอรี่ชุยนี่ไม่มีสายตาเลย พ่อแม่เขาขึ้นไปดูสถานการณ์ที่หอพัก นายจะตามขึ้นไปทำไม? ไม่อึดอัดเหรอ? ยัยสวีก็ไม่ได้ตามขึ้นไปเช่นกัน กลับมานั่งที่เบาะข้างคนขับ