บทที่ 243: ตกตะลึงอย่างต่อเนื่อง

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ครอบครัวฉีหงจื้อสามคนถึงได้เดินลงมาชั้นล่าง พอเห็นคน ชุยจื้อปิงก็ลงจากรถก่อนใครเพื่อน ยิ้มระรื่นเปิดประตู ทำเหมือนกับว่าเขาคือผู้ต้อนรับหลัก

“ลี่ชวน ขอโทษนะ ที่ทำให้เธอต้องรอนาน” ฉีหงจื้อกล่าวอย่างเต็มไปด้วยความขอโทษ รีบขึ้นรถ แต่สำหรับความเอาใจใส่ของชุยจื้อปิงนั้น ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไรครับคุณอาฉี ท่านพูดแบบนี้เกรงใจเกินไปแล้วครับ รบกวนท่านมาช่วยดูสถานการณ์ร้านให้ผม การรอก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้วครับ” เฉินลี่ชวนพูดไปส่งๆ ยกย่องสถานะของฉีหงจื้อให้สูงขึ้น

“เหะๆๆ เจ้าหนูนี่นะ” ฉีหงจื้อหัวเราะแห้งๆ สองที อารมณ์ปลอดโปร่ง คำพูดที่ปากหวานก้นเปรี้ยวนี้ ก็ต้องดูด้วยว่าพูดในสถานการณ์ไหน ประโยคนี้ของเฉินลี่ชวนในตอนนี้ ก็ช่วยคลี่คลายความรู้สึกขอโทษในใจของฉีหงจื้อได้ทันที แต่วิธีการของชุยจื้อปิงนั้น มีแต่จะเพิ่มแรงกดดันให้เปล่าๆ

หลังจากนั้นเฉินลี่ชวนก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังทิศของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ก็บ่ายสองโมงแล้ว เลยเวลาอาหารแล้ว ตลอดทาง ในรถค่อนข้างจะเงียบ ฉีหงจื้อกับไป๋ชุ่ยอวิ๋นไม่มีความมั่นใจที่จะสั่งสอนอีกแล้ว