บทที่ 284: ผลักลงสู่ห้วงเหว

ในห้องเดี่ยวที่คับแคบห้องหนึ่ง มีเพียงเตียงเดี่ยวไม้เก่าๆ วางอยู่ตัวหนึ่ง กระจกที่หน้าต่างแตกไปบานหนึ่ง ลมหนาวที่เย็นยะเยือกพัดเข้ามาในห้องเล็กๆ เป็นระยะๆ ครึ่งคืนหลังคือช่วงเวลาที่ทรมานที่สุด หยางหงได้พูดเรื่องนี้กับเถ้าแก่โรงแรมแล้ว สุดท้ายก็ยอมประนีประนอมด้วยการลดราคาให้ห้าหยวน ยังไงก็แค่พักคืนเดียว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

มาแสดงที่เมืองกว่างโจว เพราะเป็นการเพิ่มรอบการแสดงกะทันหัน ไม่ได้จัดที่พักให้ทันที แต่ให้เพียงเงินอุดหนุนยี่สิบหยวน ในตอนนี้หาที่พักแบบนี้ได้ หยางหงยังสามารถประหยัดได้อีกสิบหยวน

หลังจากวางสายกับเฉินลี่ชวนแล้ว มุมปากของหยางหงก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา เธอห่อตัวเองเข้าไปในผ้าห่ม ทันใดนั้นก็ไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นเลย ในตอนนี้ความรู้สึกที่ลี่ชวนให้เธอ ก็เหมือนกับความสบายในผ้าห่ม! หลังจากนั้นหยางหงก็กดเบอร์โทรศัพท์ของน้องสาวเธอหยางเสีย

“ทำอะไรอยู่?” ในตอนนี้น้ำเสียงของหยางหงแฝงไปด้วยรสชาติของการอบรมสั่งสอนอยู่หลายส่วน

“ดึกขนาดนี้แล้วจะทำอะไรได้ นอนอยู่บนเตียงที่หอพักสิ กะกลางวันทำไปสิบสองชั่วโมง เกือบจะเหนื่อยตายอยู่แล้ว” หยางเสียกล่าวอย่างหงุดหงิด ดูเหมือนจะไม่พอใจอย่างยิ่งที่หยางหงใช้口气แบบนี้พูดกับตัวเอง