บทที่ 286: อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

อากาศเดือนเมษายนของเซี่ยงไฮ้ ไม่มีพายุฝนที่โหมกระหน่ำ หลบเลี่ยงการแผดเผาของดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรง ให้ความรู้สึกที่อ่อนโยนอย่างยิ่ง ลมอ่อนๆ พัดโชย ทุกหนทุกแห่งล้วนเป็นฉากโรแมนติกของดอกท้อสีแดงและต้นหลิวสีเขียว หยางหงออกจากสถานีรถไฟ เดินไปยังริมถนน เห็นเฉินลี่ชวนกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้ารถตู้เก่าๆ คันนั้นกำลังปะยางอยู่

“ลี่ชวน” หยางหงเดินเข้าไปหาอย่างแผ่วเบา แขนแนบชิดกับแผ่นหลังของเฉินลี่ชวน เต็มไปด้วยความยินดี รอคอยการรวมตัวกันครั้งนี้มานานแล้ว ความคิดถึงของรักทางไกล ก็มักจะคิดถึงเธอเป็นครั้งคราว แต่ก็บ่อยครั้งที่เป็นครั้งคราว

“ตลอดทางมาเหนื่อยหน่อยนะ ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?” เฉินลี่ชวนหันกลับไปมองหยางหงแวบหนึ่ง แล้วก็ปะยางต่อไป ดูเหมือนจะไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นที่เพียงพอ หรือความยินดีที่ควรจะมีของการกลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน

“ก็ยังไหว ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่” หยางหงก็นั่งยองๆ อยู่ริมถนน โอบไหล่ข้างหนึ่งของเฉินลี่ชวน แล้วก็เอนซบไหล่ของเขา อันที่จริงหยางหงสามารถรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างของเฉินลี่ชวนตั้งแต่เรื่องยืมเงินแล้ว แต่ตัวเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะบ่น เพราะท้ายที่สุดแล้วก็คบกันได้ไม่นาน อีกอย่างแฟนคนไหนจะยอมไปกู้ยืมเงินเยอะขนาดนั้น มาถมหลุมให้เธอ เฉินลี่ชวนทำได้มีน้ำใจพอแล้ว มีอารมณ์ไม่พอใจก็เป็นเรื่องที่ควรจะเป็น

และหยางหงก็ดูเหมือนจะชินกับท่าทีที่หงุดหงิดแบบนี้ของคนอื่นแล้ว...ทำได้เพียงอยู่เป็นเพื่อนอย่างเงียบๆ แล้วก็ยอมรับอย่างไม่มีขีดจำกัด ในตอนนี้ที่สี่แยกที่รถราไม่ขาดสาย...คนทั้งสองที่อิงแอบกันอยู่...ยิ่งเหมือนกับผู้หญิงที่อยู่เป็นเพื่อนผู้ชายอย่างไม่ละทิ้ง รอเขาทำให้ชีวิตหวานชื่นไปด้วยกัน การแต่งตัวของหยางหงโดดเด่นอย่างยิ่ง