บทที่ 287: วิกฤตใกล้เข้ามา

ในช่วงสองสามวันที่หยางหงอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ สำหรับเฉินลี่ชวนแล้ว ทุกวันก็คือชีวิตที่ปล่อยตัว จนกระทั่งมีขอบตาดำคล้ำ สองตาไร้ประกาย ใบหน้าซูบซีดอย่างยิ่ง และในช่วงสองสามวันนี้ เฉินลี่ชวนก็เหมือนกับหายตัวไป ไม่เจอตัวเขาเลย ขอลาป่วยหนักกับอาจารย์ที่ปรึกษาไปแล้ว ถ้าหากไม่ใช่ว่าโทรศัพท์ของเขาติดต่อได้ พวกเจ้าอ้วนหม่าก็คงจะแจ้งตำรวจไปหาคนแล้ว

สถานที่ที่คนทั้งสองเข้าออก สองจุดหนึ่งเส้นทาง ไม่ใช่ที่โรงแรม ก็คือร้านอาหารเล็กๆ แถวริมถนนนั่นแหละ ทุกวันก็มืดฟ้ามัวดิน!

“ฉันไปแล้วนะ ช่วงเวลานี้เธอต้องพักผ่อนดีๆ นะ แต่ว่าทำเธอเหนื่อยแย่เลย” หยางหงเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยบางๆ ลูบแก้มของเฉินลี่ชวนอย่างสนิทสนม ไม่สนใจสายตาประหลาดใจของผู้คนที่ไปมาในห้องพักผู้โดยสาร เขย่งปลายเท้าขึ้น จูบลงบนริมฝีปากของเขา แน่นอนว่า การแสดงออกที่ร้อนรนของเฉินลี่ชวนเมื่อสองสามวันก่อน ยิ่งพิสูจน์ได้ว่าเสน่ห์ของหยางหงนั้นยิ่งใหญ่ ตอนนี้เธอมีความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก

“ได้ เธอก็เหมือนกันนะ พอถึงที่แล้วก็โทรศัพท์มาบอกให้สบายใจด้วย” เฉินลี่ชวนหัวเราะเบาๆ อย่างจนใจ รู้ว่ารอยยิ้มของหยางหงหมายความว่าอย่างไร

“ว่าแต่ชีวิตในมหาวิทยาลัยเป็นอย่างไรบ้างเหรอ?” หยางหงดึงเฉินลี่ชวนให้นั่งลงบนเก้าอี้ ยังเหลือเวลาอีกพักหนึ่งกว่ารถจะออก ในใจก็ผุดความอาลัยอาวรณ์ขึ้นมา