บทที่ 288: ชักฟืนใต้กระทะ

“เถ้าแก่เฉินครับ นี่คือข้อมูลติดต่อของฝ่ายธุรกิจไห่ตี้เลาครับ ตอนนี้ต้องให้ผมโทรกลับไปไหมครับ?” พอเห็นเฉินลี่ชวนกลับมาถึงสำนักงาน หลิวซานในออฟฟิศก็รีบเดินเข้าไปส่งมอบงาน เขาเพิ่งจะมาทำงานที่บริษัทได้สองสามวัน ขั้นตอนการทำงานบางอย่างยังไม่คุ้นเคยดี แต่ก็ใส่ใจอย่างยิ่ง

“ได้” เฉินลี่ชวนพยักหน้า รับแฟ้มเอกสารมา หลังจากได้ฟังหลิวซานอธิบายเรื่องบางอย่างแล้ว ก็เดินก้าวใหญ่ๆ กลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง กวาดตามองพนักงานที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นในการทำงานแวบหนึ่ง ในใจของเฉินลี่ชวนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกยินดี สำนักงานที่เคยเงียบเหงา ในที่สุดก็ค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว บ่อยครั้งที่จากศูนย์ไปหนึ่งนั้นยากที่สุด

อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่เหมือนตอนนั้น ที่แม้แต่การรับสมัครก็ยังเป็นปัญหา ผู้สมัครอย่างพี่กวงก็ยังสามารถปะปนเข้าไปได้ ในตอนนี้ในห้องทำงานของเฉินลี่ชวนควันบุหรี่โขมง พี่กวง, หยางจวิน และเจ้าอ้วนหม่าสามคนนี้ พลางสูบบุหรี่อย่างหนัก ขมวดคิ้วแน่นปรึกษาหารือกันอยู่ พอเห็นคนที่รอคอยมานานเข้ามา ก็พากันยิ้มแย้มลุกขึ้นยืน

“เป็นไงบ้าง? ช่วงเวลานี้ไม่ได้ทำร่างกายพังใช่ไหม?” พี่หัวล้านตบไหล่ของเฉินลี่ชวน ยิ้มอย่างไม่หวังดี

“คนหนุ่มสาวต้องดูแลสุขภาพให้ดีๆ ต้องมีขอบเขต” หยางจวินปลอบใจอย่างจริงจัง