บทที่ 289: แผนการซื้อกิจการ

จนถึงบ่ายวันรุ่งขึ้น เฉินลี่ชวนถึงได้โทรกลับไปยังฝ่ายธุรกิจของไห่ตี้เลา แต่สำนวนการสื่อสารของทั้งสองฝ่าย ดูเหมือนจะไม่ลงรอยกัน ต่างฝ่ายต่างก็มีอคติอย่างมากต่อกันและกัน

“ซื้อกิจการ? ความหมายของท่านคือ แบรนด์หม้อไฟที่ผมไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยแห่งหนึ่ง อยากจะมาซื้อกิจการแบรนด์หม้อไฟอันดับหนึ่งของเซี่ยงไฮ้ของผมเหรอครับ? เป็นเสี่ยวหยางเหรินหรือฉินมาล่ะครับ ถึงได้พูดจาโอ้อวดขนาดนี้?” เฉินลี่ชวนเหมือนกับนักเลงคนหนึ่ง ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่อง “ไห่ตี้เลา” เลย แล้วก็ต่อต้านเรื่องนี้ แสดงท่าทีดูถูกอย่างยิ่ง จุดประสงค์เช่นนี้ ก็ไม่พ้นที่จะเป็นการเพิ่ม “ไพ่ตาย” ให้กับการเจรจาที่อาจจะมีขึ้นในอนาคตของฝ่ายตัวเอง

“เหอะๆ!” ห่าวอี้หลิงแค่นเสียงเย็นชาหนึ่งที ผู้รับผิดชอบฝ่ายธุรกิจของไห่ตี้เลาคนนี้ยังไม่เคยเจอคนหน้าไม่อายขนาดนี้มาก่อนเลย ก็ไม่ต่างอะไรกับพ่อค้าหน้าเลือดเลยแม้แต่น้อย อาละวาดไม่讲เหตุผล หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง ก็ถามกลับอย่างเย็นชา: “ถ้าคุณไม่เคยได้ยินชื่อไห่ตี้เลามาก่อน แล้วทำไมแนวคิดการบริการของคุณถึงเหมือนกับของพวกเราไม่มีผิดเพี้ยนเลยล่ะคะ? ทำไมแม้แต่ระบบการเลื่อนตำแหน่งของพนักงานก็ยังเหมือนกัน แล้วก็วิธีการแตกหุ้นอีก!”

ในตอนนี้ ห่าวอี้หลิงสงสัยอย่างยิ่งว่า เฉินลี่ชวนจะเป็นพนักงานที่ลาออกจากไห่ตี้เลาไปหรือไม่ ถึงขนาดที่เป็นคนสนิทบางคนในระดับผู้บริหาร ไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถลอกเลียนแบบระบบนี้ได้สำเร็จขนาดนี้ เกี่ยวกับข้อมูลพื้นฐานของต้าเจียงเลา ทางฝั่งของห่าวอี้หลิงได้ตรวจสอบจนเคลียร์หมดแล้ว ในใจตกใจอย่างยิ่ง ไม่ถึงหนึ่งปี ก็สามารถพัฒนาจนประสบความสำเร็จขนาดนี้ได้ โดยเฉพาะระดับความร้อนแรงของฟอรั่ม ที่น่ากลัวที่สุดคือ รสชาติของต้าเจียงเลา การปรุงและน้ำซุปไม่ด้อยกว่าไห่ตี้เลาเลย และช่องทางจำหน่ายของมัน ก็จงใจที่จะหลีกเลี่ยงของไห่ตี้เลา ถ้าหากไม่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้า จะไม่ “คำนวณ” ขนาดนี้

ถึงแม้ตอนนี้ขนาดของต้าเจียงเลาจะมีจำกัด แต่ก็ทำให้ทางฝั่งของไห่ตี้เลา เป็นครั้งแรกที่รู้สึกได้ถึงแรงกดดันทางการแข่งขัน ความรู้สึกถึงวิกฤตอย่างหนึ่ง เพราะตัวเองไม่ใช่เจ้าเดียวที่ไม่มีใครเหมือนอีกต่อไปแล้ว นี่กับร้านหม้อไฟอื่นๆ มีความแตกต่างโดยเนื้อแท้