บทที่ 290: ดุจริงๆ

ตอนบ่าย, ที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้า ในคาบเรียนของหลี่ชุนฉิน บุคคลผู้กระตือรือร้นคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ตอบคำถามต่างๆ อย่างกระตือรือร้น ที่แท้ ความกระตือรือร้นของหัวหน้าห้องก็ยังคงอยู่เสมอ!

“ลี่ชวน นายไม่เหนื่อยเหรอ ฉันว่าอาจารย์ที่ปรึกษาถามจนเหนื่อยแล้วนะ เงียบๆ สักพักเถอะ อีกเดี๋ยวก็จะเลิกคลาสแล้ว” เหลียงจิ่งซานพึมพำหนึ่งประโยค นั่งข้างๆ เฉินลี่ชวนแล้วแอบงีบหลับก็ยังไม่ได้เลย เรื่องมันเป็นซะอย่างนี้

“เหลียง ฉันต้องวิจารณ์นายสองสามประโยคแล้วนะ นายแม้แต่คาบของอาจารย์ที่ปรึกษาก็ยังไม่กระตือรือร้น คาบอื่นจะไปกระตือรือร้นได้อย่างไร? นายต้องปรับทัศนคติให้ถูกต้องนะ!” ทว่าเฉินลี่ชวนกลับถลึงตาใส่เหลียงจิ่งซาน ถอนหายใจยาว

“พี่ชาย!” อู๋หลางถึงกับทนไม่ไหวแล้ว หันไปมองเฉินลี่ชวน “พ่อรูปหล่อ นายก็กระตือรือร้นแค่ในคาบของอาจารย์ที่ปรึกษานั่นแหละ ยังจะกล้ามาพูดเรื่องนี้อีกเหรอ? ว่าแต่สหายคนไหนที่ไม่รักษาหน้า ที่สอบตกแคลคูลัสคนเดียว!”

“ชู่ว...” เฉินลี่ชวนทำท่าให้เงียบ เมื่อเผชิญกับเสียงซุบซิบดูถูกเหล่านี้ก็ไม่ใส่ใจ คิดในใจว่า ไม่ใช่ว่าตกคนเดียวซะหน่อย? แต่ก็ไม่อยากจะไปเถียงเรื่องพวกนี้ พอหลี่ชุนฉินมองมา ก็เป็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสอีกครั้ง ที่สำคัญคือคนทั้งสองยังสบตากันแล้วยิ้ม ในที่ส่วนตัว เฉินลี่ชวนกับหลี่ชุนฉินมักจะรวมตัวกันเล็กๆ น้อยๆ บ่อยครั้ง ถึงขนาดมีครั้งหนึ่งที่ดื่มจนเมาแอ๋