บทที่ 291: ผลไม้ในกลางฤดูร้อน

การรวมตัวเล็กๆ ระหว่างเพื่อนฝูง โดยเฉพาะเมื่ออากาศเริ่มร้อนขึ้น ส่วนใหญ่มักจะอยู่ที่ร้านปิ้งย่างเถ้าแก่หวัง ตั้งโต๊ะเล็กๆ สองสามตัวไว้ริมถนน เบียร์คู่กับปิ้งย่าง ครื้นเครงอย่างยิ่ง เพียงแต่อารมณ์ที่ยืมฤทธิ์สุรามา ระบายออกมาอย่างไม่ปิดบังแล้ว ในใจก็มักจะเกิดความอ้างว้างอันไร้ที่สิ้นสุดขึ้นมา

“หาคนที่รักที่สุด คนที่รักสุดหัวใจ คนที่อยากจะรัก คนที่รักใคร่ มาบอกลาความโสด, คนที่มากรัก คนที่คลั่งรัก คนที่ไร้เยื่อใย คนที่ไร้หัวใจ มาทำให้ฉันเจ็บช้ำ...” ในห้องคาราโอเกะ หวังอวี่สงถือไมโครโฟน ลุกขึ้นยืนร้องเพลงอย่างลืมตัว ในตอนนี้อารมณ์อินอย่างสุดซึ้ง เป็นภาพลักษณ์ที่น่าเศร้าของชาย “ผู้ใหญ่” ที่ทนทุกข์ทรมานจากความรักอย่างเต็มเปี่ยม

“ลี่ชวน หยางหงจะมาเซี่ยงไฮ้อีกเมื่อไหร่ พวกเรามาเจอกันหน่อยนะ ยังมีเหยาเหยาอีก” ยัยสวีถือเบียร์ ดื่มลงไปหนึ่งแก้วด้วยตัวเอง

“น่าจะประมาณเดือนพฤษภาคมล่ะมั้ง ช่วงนี้การแสดงที่เมืองกว่างโจวเยอะมาก กำลังเป็นช่วงที่หยางหงยุ่งพอดี” เฉินลี่ชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องต่างๆ มากมาย ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยแสงสีนีออน หยางหงกำลังแสดงอย่างเต็มที่บนเวที รายล้อมอยู่ข้างกายเธอ คือเสียงที่เต็มไปด้วยคำพูดหยาบคาย บางที... ควรจะไปหาหยางหงที่เมืองกว่างโจวสักหน่อย เฉินลี่ชวนเกิดความคิดเช่นนี้ขึ้นมา ความรู้สึกนี้ ยังไม่ถึงช่วงที่ด้านชาเลย

“ก็ได้” สวีหว่านถังรินเหล้าให้ตัวเองอีก แต่ก็ดื่มมาตั้งแต่ร้านแผงลอยจนถึงคาราโอเกะแล้ว ใบหน้าของเธอแดงก่ำอย่างยิ่ง แต่ก็ยังคงร้องเรียกจะดื่มอีก