บทที่ 292: งานเลี้ยงที่เลี่ยงไม่ได้

ในที่สุดในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม ขั้นตอนการอนุมัติสินเชื่อที่เกี่ยวข้องของธนาคารซิงซางก็เสร็จสิ้นทั้งหมด ในฐานะโครงการสำคัญที่สนับสนุนการพัฒนาของวิสาหกิจขนาดย่อม วงเงินสินเชื่อของต้าเจียงเลาสูงถึง 3 ล้านหยวน นี่ก็เป็นวงเงินอนุมัติสูงสุดที่องค์กรขนาดย่อมจะสามารถได้รับได้ เฉิงย่วนช่วยไว้ไม่น้อยเลยจริงๆ ไม่อย่างนั้นด้วยคุณสมบัติของอุตสาหกรรมสินทรัพย์เบาอย่างร้านอาหาร ยากที่จะบรรลุมาตรฐานนี้ได้

ถ้าหากไม่ได้รับการอนุมัติสินเชื่อทันเวลา ตามความเร็วในการขยายสาขาขนาดนี้ของเฉินลี่ชวน หลังจากที่สาขาห้าลงทุนเต็มตัวไปแล้ว เงินเดือนและรางวัลของพนักงานในเดือนเมษายน จะสามารถจ่ายได้ตรงเวลาหรือไม่ก็ยังเป็นปัญหา ตอนนี้ทำให้พี่กวงถอนหายใจโล่งอก ไม่อย่างนั้นเรื่องการระดมทุนนี้ก็ยังต้องให้เขาไปคิดหาวิธี

“ผู้จัดการสวีครับ มาเลยครับ ลองชิมรสชาติของต้าเจียงเลาของเราดูสิครับ อย่าดูว่าเป็นตอนกลางคืนนะครับ วัตถุดิบล้วนเป็นของที่สั่งซื้อมาจากตลาดสดเมื่อตอนบ่ายนี้เองครับ ตามยอดขายในปัจจุบันแล้ว พอถึงสามทุ่ม วัตถุดิบก็ไม่พอขายแล้วครับ” เฉินลี่ชวนดึงผู้จัดการสวีของธนาคารซิงซาง ต้อนรับอย่างกระตือรือร้น เกี่ยวกับสถานะการดำเนินงานของต้าเจียงเลา อีกฝ่ายต้องตรวจสอบให้เคลียร์แน่นอนอยู่แล้ว

“เถ้าแก่เฉินครับ อันนี้ผมเชื่อครับ พูดตามตรงกับท่านนะครับ วงการร้านอาหารผมก็เคยติดต่อมาไม่น้อยเลย แต่เหมือนกับธุรกิจที่ดีขนาดนี้ของท่าน ก็ยังเป็นเจ้าแรกเลยครับ” ผู้จัดการสวีตอบกลับอย่างเกรงใจ เขาก็ไม่คิดเลยว่า นิติบุคคลของต้าเจียงเลาจะเป็นเด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ แต่หลังจากที่ติดต่อกันสองสามครั้งแล้ว ถึงได้พบว่าอีกฝ่ายจัดการเรื่องราวได้อย่างเก๋าเกม ก็คือคนเก๋าเกมในสังคมดีๆ นี่เอง

“เหะๆๆๆ ผู้จัดการสวีครับ ต้าเจียงเลาของเราให้ความสำคัญกับแนวคิดการบริการครับ นี่คือเจ้าแรกทั่วประเทศเลยนะครับ” พี่กวงก็ต้อนรับอย่างกระตือรือร้นอยู่ข้างๆ เช่นกัน ไม่ว่าความสัมพันธ์ของใคร จะยอดเยี่ยมแค่ไหน คุณอย่างน้อยที่สุดก็ต้องรักษาความสัมพันธ์กับคนที่ทำธุระให้ดี