บทที่ 293: ปล่อยให้เมืองนี้กลับตาลปัตร

อากาศเดือนพฤษภาคมของเมืองกว่างโจวร้อนระอุอย่างยิ่ง ราวกับเตาหลอมขนาดใหญ่ที่ห่อหุ้มผู้คนไว้แล้วแผดเผา ระหว่างตึกสูงดูเหมือนจะไม่มีลมผ่าน ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงลมเย็นแม้แต่น้อย ถ้าหากไม่ใช่เพราะฝนห่าใหญ่ที่เทลงมา เกรงว่าอุณหภูมิคงจะทะลุ 40 องศาไปแล้ว ฤดูร้อนนี้ร้อนเกินไป!

“ครืน... ซ่าๆๆๆ...” ประมาณห้าโมงเย็น เฉินลี่ชวนก็มาถึงสถานีรถไฟตะวันออกของเมืองกว่างโจว เดินมาถึงทางออกก็หยุดอยู่ครู่หนึ่ง มองดูฝนห่าใหญ่ที่อยู่นอกสถานี ราวกับจะท่วมท้นไปทั้งเมือง และในที่สุดก็รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกเป็นระลอก ในสมองอดไม่ได้ที่จะผุดเนื้อเพลงขึ้นมา: “เธอก็รู้ ต่อให้ฝนห่าใหญ่นี้จะทำให้เมืองนี้กลับตาลปัตร ฉันก็จะมอบอ้อมกอดให้เธอ ทนไม่ไหว พอเห็นแผ่นหลังของเธอมาถึง ก็เขียนบทกวีแห่งความโศกเศร้าที่แต่ละวินาทียาวนานดั่งปีของฉัน...”

ตอนที่เฉินลี่ชวนเดินทางมาเที่ยวนี้ ถึงขนาดที่ไม่ได้พกกระเป๋าเดินทางมาด้วยซ้ำ เป็นการเดินทางที่ตัดสินใจอย่างกะทันหัน หลักๆ ก็ยังคง “ไม่ค่อยจะวางใจ” หยางหง หลังจากที่เดินทางมาไกล เพราะท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเส้นทางกว่าหนึ่งพันสี่ร้อยกิโลเมตร เสื้อผ้าบนตัวของเฉินลี่ชวนถึงกับมีกลิ่นอับอยู่หลายส่วน แล้วก็เพราะฝนตก ขากางเกงก็มีจุดโคลน เป็นภาพลักษณ์ของกรรมกรโดยสิ้นเชิง

“นี่ ลี่ชวน นายมาถึงแล้วเหรอ?” หยางหงโทรมาอีกครั้ง ทางฝั่งของเธอยังมีเสียงดนตรีที่เร้าใจดังมาแว่วๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังอยู่ที่เวที และตอนที่เฉินลี่ชวนบอกเธอเรื่องการเดินทางมาเมืองกว่างโจวครั้งนี้ ก็อีกสองสามชั่วโมงก็จะถึงสถานีแล้ว แต่ว่า ดูเหมือนว่าการหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ ถึงจะสอดคล้องกับการอยู่ร่วมกันตามปกติของคู่รักหนุ่มสาว ก่อนหน้านี้เฉินลี่ชวนมีเหตุผลเกินไป

“เธอทานข้าวรึยัง? ตอนนี้หิวรึเปล่า?” มุมปากของหยางหงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มที่หวานชื่น อันที่จริงการที่เฉินลี่ชวนสามารถมาอย่างกะทันหันแบบนี้ได้ ในใจของเธอมีความสุขอย่างยิ่ง พิสูจน์ได้ว่าลี่ชวนเป็นห่วงตัวเองมาก และในตอนนั้นก็ประกาศอย่างตื่นเต้นว่า แฟนฉันอีกเดี๋ยวจะมาหาฉันแล้ว