บทที่ 294: ความไม่เข้าใจซึ่งกันและกัน

“ตึก... ตึกๆ...” ไฟถนนที่สลัวทอดยาวเงาของเฉินลี่ชวน ก้อนหินที่เตะไปส่งๆ ก็กลิ้งไปไกลริมถนน อาจจะเป็นเพราะฝนห่าใหญ่เมื่อครู่ พอถึงตอนกลางคืน ก็จะรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกอยู่หลายส่วน ในลมหนาวก็ยังแฝงไปด้วยเม็ดฝน ทำให้เสื้อผ้าของเฉินลี่ชวนเปียกชื้น ดูน่าสมเพชเป็นพิเศษ

“ลี่ชวน!” หยางหงพุ่งออกมาจากโรงแรม แล้วก็วิ่งไปยังเฉินลี่ชวนอย่างไม่เลือกทาง ชายกระโปรงส่ายไปมาในอากาศ เหมือนกับดอกไม้สดที่ถูกลมพัดปลิว ถึงขนาดที่พี่น้องที่มาพร้อมกับเธอก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลังไกล

เฉินลี่ชวนยังไม่ทันได้คิดว่าจะต้อนรับอย่างไร หยางหงก็อดใจรอไม่ไหวที่จะมุดเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ไม่สนใจสายตาตกตะลึงของคนข้างๆ รู้สึกเพียงแค่กลิ่นน้ำหอมที่เข้มข้นอบอวลอยู่ในโพรงจมูกทันที

“เธอกินข้าวแล้วรึยัง? หิวรึเปล่า? รออยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว?” หยางหงเงยหน้าขึ้น ยังคงไม่ยอมปล่อยเฉินลี่ชวน รู้สึกว่าร่างกายของเขาเย็นมาก อดไม่ได้ที่จะสงสารอย่างยิ่ง การรอคอยทำให้คนอารมณ์หงุดหงิดจริงๆ โดยเฉพาะอากาศแบบนี้ อันที่จริงเฉินลี่ชวนก็หมดความอดทนไปนานแล้ว แต่พอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของหยางหงในวินาทีนั้น อารมณ์ด้านลบเหล่านี้ก็ค่อยๆ จางหายไป

“ไม่เป็นไร ไม่ได้รอนานหรอก” มุมปากของเฉินลี่ชวนยกขึ้น ยกมือขึ้นลูบผมดำของหยางหงอย่างเอ็นดู ถึงได้เพิ่งจะสังเกตเห็นเครื่องสำอางที่ส่องประกายบนใบหน้าของเธอ ติดอยู่บนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นของตัวเอง