บทที่ 295: กำลังพอดี

ตลาดกลางคืนแผงลอยของเมืองกว่างโจวคึกคักเป็นพิเศษ พ่อค้าแม่ค้าแผงลอย เสียงจอแจไม่ขาดสาย สิ่งที่ทิ้งความประทับใจลึกซึ้งที่สุดให้แก่เฉินลี่ชวน ก็ยังคงเป็นเสียงเรียก “พ่อหนุ่มรูปหล่อ” ครั้งแล้วครั้งเล่า เกือบจะหลงใหลอยู่ในนั้น

“พ่อหนุ่มรูปหล่อ จะใส่พริกไหม?” “พ่อหนุ่มรูปหล่อ ลองชิมดักแด้ย่างสิ” “พ่อหนุ่มรูปหล่อ ทอนเงินจ้ะ!” ...

หยางหงกอดแขนข้างหนึ่งของเฉินลี่ชวนไว้แน่น เหมือนกับกาวน้ำ เหนียวติดอยู่บนตัวของอีกฝ่าย ขอเพียงแค่ผ่านแผงลอยเล็กๆ ทั้งสองคนก็มักจะหยุดฝีเท้าลองชิมดู “เธอลองชิมของฉันสิ” หยางหงยกไม้ปิ้งย่างขึ้นมา ป้อนถึงปากของเฉินลี่ชวน ไม้ปิ้งย่างหนึ่งไม้ต้องแบ่งกันกินถึงจะหวานชื่น

“ฉันมีอยู่นะ” เฉินลี่ชวนรู้สึกจนใจเล็กน้อย แต่ก็ขัดหยางหงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะยกค้างอยู่อย่างนั้น ทำได้เพียงกัดเบาๆ หนึ่งคำ แล้วหญิงสาวคนนี้ถึงจะวางมือลงอย่างพึงพอใจ ตัวเองค่อยกินต่อ

หลี่หนานเดินตามหลังคนทั้งสองอย่างเงียบๆ充当เป็นก้างขวางคอที่เงียบมาก แต่ตั้งแต่ที่โต้เถียงกับเฉินลี่ชวนในรถแล้ว ก็ได้ข้อสรุปที่แน่ชัดอย่างหนึ่งว่า คนคนนี้ไม่ได้รักหยางหงมากเท่าที่เธอรักเขาเลย ไม่อย่างนั้นทำไมถึงจะไม่ยอมผ่อนปรนเลยแม้แต่น้อย? ดูสิว่าตอนนั้นตื่นเต้นจนเป็นอะไรไปแล้ว ไม่ยอมตามใจหยางหงเลยสักนิด ผู้ชายคนนี้จะไว้ใจได้เหรอ? ก็ไม่ดูเงื่อนไขของตัวเองเลย แต่งตัวมอซอซะขนาดนั้น ก็ไม่รู้ว่าหยางหงชอบเขาตรงไหน