บทที่ 296: ใจของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

หลังจากอยู่ที่เมืองกว่างโจวสองสามวัน เฉินลี่ชวนก็ลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับไปยังเซี่ยงไฮ้ ขอบตาดำคล้ำอย่างหนักดูอ่อนเพลีย เหมือนกับไม่ได้นอนมาหลายวัน สำหรับรักทางไกลแล้ว การรวมตัวกันสั้นๆ ของคู่รัก ก็ต้องรีบใช้เวลาทำธุระสำคัญ!

รถไฟของเฉินลี่ชวนคือเที่ยวเก้าโมงเช้า ในห้องพักผู้โดยสาร หยางหงเอนซบอยู่ข้างกายเขา ดึงแขนข้างหนึ่งไว้แน่น เมื่อเผชิญกับการจากลา ก็มักจะมีความอาลัยอาวรณ์มากเกินไป ในใจว่างเปล่า

“หรือว่าต่อไปฉันก็ไปเซี่ยงไฮ้ดีไหม แบบนี้พวกเราก็ไม่ต้องแยกกันแล้ว เหมือนว่าที่นั่นการแสดงก็ไม่น้อยเลยนะ” หยางหงเงยหน้าขึ้น กล่าวอย่างจริงจัง

“หลังจากเรียนจบฉันก็ไม่แน่ว่าจะอยู่ที่เซี่ยงไฮ้” ทว่า ระหว่างคิ้วของเฉินลี่ชวนก็ปรากฏรอยย่นขึ้นมาแวบหนึ่ง ไม่ได้อยากจะสนิทสนมกับหยางหงมากเกินไป ความรู้สึกนี้ ก็เป็นแค่ที่พึ่งพิงในช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น

“หยางหง...” ทันใดนั้นสีหน้าของเฉินลี่ชวนก็จริงจังขึ้นมา จ้องมองหยางหงตรงๆ เขาเดิมทีคิดว่า คนอย่างหยางหง ทัศนคติต่อความรัก น่าจะเป็นคนประเภทเดียวกับตัวเอง สบายๆ อย่างยิ่ง ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย หรืออาจจะมีผลประโยชน์แอบแฝง อย่างเช่นเงินห้าหมื่นหยวนก้อนนั้น