บทที่ 332: ใช้วิกฤตมากลบวิกฤต

ตอนที่เฉินลี่ชวนลากสังขารที่เหนื่อยล้าออกมาจากบ้านพัก ก็เลยเที่ยงคืนไปแล้ว เจ้าอ้วนหม่ายังคงนั่งยองๆ อยู่ริมถนน สองมือกอดตัวเองไว้ ขมวดคิ้วแน่นสูบบุหรี่ ท่าทีน่าสงสาร เหมือนกับภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง ดูอ้างว้างอย่างยิ่ง

“ลี่ชวน คุยเป็นอย่างไรบ้าง?” ตอนที่เจ้าอ้วนหม่าลุกขึ้นยืนก็แยกเขี้ยว นั่งยองๆ จนขาชาไปหน่อยแล้ว

“ที่ควรจะสู้ก็สู้มาหมดแล้ว ส่วนจะสำเร็จหรือไม่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราควรจะพิจารณาหลังจากนี้แล้ว ถ้าหากตำแหน่งที่จัดให้แย่เกินไป ก็ไม่มีความจำเป็นต้องมาเปิดสาขาที่จิ้นหยวนนี่ พักไปก่อนสักพัก” เฉินลี่ชวนขมวดคิ้วแน่น การที่เขาสามารถพูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้ ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่าสถานการณ์ทางการเงินของต้าเจียงเลาในปัจจุบันเลวร้ายขนาดไหน นี่ก็วันที่ห้าเดือนกรกฎาคมแล้ว เงินเดือนของเดือนมิถุนายนก็ยังเป็นปัญหา

ต้องรอจนถึงกระแสการเติมเงินระลอกที่สอง วงจรอย่างน้อยก็ต้องหลังเดือนกันยายนไปแล้ว ถ้าหากไม่สามารถเลือกร้านค้าที่เหมาะสมในห้างสรรพสินค้าเฟิงกู่ได้ เฉินลี่ชวนก็ไม่มีแรงจูงใจที่จะลงทุน ต่อให้จะยกเว้นค่าธรรมเนียมเข้าอยู่สองสามปีก็ตาม

“อืม อีกห้าวันก็วันที่สิบแล้ว” เจ้าอ้วนหม่าพยักหน้า เดินไปพลางกับเฉินลี่ชวน ก็ยังคงเตือนอย่างเป็นห่วงหนึ่งประโยค วันที่สิบก็คือเวลาที่พนักงานรับเงินเดือน ต้าเจียงเลาตั้งแต่ก่อตั้งมาจนถึงตอนนี้ ไม่เคยเลื่อนจ่ายเงินเดือนเลย