บทที่ 333: แสงแดดที่แสบตา หรือว่าคือความอบอุ่น

ตอนเที่ยง, ที่โรงแรมจิ้นหยวนแกรนด์, กู้อวี่เป็นเจ้าภาพ “กู้อวี่ แกมันตัวถ่วง ไม่ฟังคำสั่งเลยสักนิด พาตัวละครดีๆ ขนาดนั้นมาเสียของหมดเลย ให้แกไปฆ่าปีศาจหัวเสือก่อน ทำไมถึงไปตีตัวละครของผู้เล่น? ต่อไปลงดันเจี้ยนจะไม่ตั้งทีมกับแกแล้ว” งานเลี้ยงรวมรุ่นเพื่อนนักศึกษา พอยัยสวีเจอกู้อวี่ ก็ชี้หน้าเขาด่าทออย่างโมโห

แต่กู้อวี่ก็ไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อย กลับกันก็นั่งลงข้างๆ ยัยสวี เอาแต่ยอมรับผิด, อธิบาย มีความอดทนอย่างยิ่ง คนทั้งสองนี้ ช่วงเวลาที่ทุกคนทานอาหาร ก็เอาแต่ก้มหน้ากระซิบกระซาบกัน คุยกันไม่หยุด นานๆ ทีก็จะส่งเสียงหัวเราะ “เหะๆ” ออกมา ดูเหมือนจะมีหัวข้อที่คุยกันไม่จบ

แน่นอนว่ายังมีโจวข่ายข่ายอีก คนคนนั้นก็เล่นกับยัยสวีได้ดีอย่างบอกไม่ถูก เฉินลี่ชวนถึงได้เพิ่งจะพบว่า ในมหาวิทยาลัย มนุษยสัมพันธ์ของยัยสวีไม่ด้อยกว่าตัวเองเลย อาจจะเป็นเพราะเกมล่ะมั้ง

เฉินลี่ชวนมองใบหน้าด้านข้างที่เล็กจิ๋วของยัยสวีแวบหนึ่ง คิดในใจว่า ถ้าหากอยู่ในเวลาที่เหมาะสม ยัยสวีเริ่มไลฟ์สดเกม บวกกับนิสัยที่ตลกขบขันของเธอ คาดว่าคงจะได้เป็นสตรีมเมอร์เกมแถวหน้าคนหนึ่ง

“ลี่ชวน คืนนี้นายก็จะไปแล้วเหรอ? ไม่กลับหนิงเซี่ยนแล้วเหรอ? หรือว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยไปดีไหม คืนนี้ฉันเลี้ยงข้าวนะ” จางเทากระซิบข้างหูของเฉินลี่ชวน ในความเข้าใจของเขา ทุกคนก็ยังคงเหมือนเมื่อก่อน พูดว่าเลี้ยงข้าว ก็จะยิ้มแหยๆ, ทิ้งงานในมือ แล้วก็มารวมตัวกัน แต่ในโลกของผู้ใหญ่ ใครจะไปสนใจข้าวหนึ่งสองมื้อนั่น เวลากระชั้นชิดเกินไป จะมารวมตัวกันยากเกินไป