บทที่ 334: เกี่ยวก้อยสัญญา

อากาศที่เมืองกว่างโจวยังคงร้อนอบอ้าวเหมือนเช่นเคย เฉินลี่ชวนรีบเดินออกจากสถานี มองแวบเดียวก็เห็นหยางหง จงใจหลีกเลี่ยงฝูงชน ดูโดดเดี่ยว นี่คือที่เธอกำชับเป็นพิเศษ แบบนี้ก็จะเห็นฉันได้ในทันที เฉินลี่ชวนพุ่งเข้าไป กอดหยางหงไว้ในอ้อมแขนอย่างแรง เพียงแค่ออกแรงเล็กน้อย ก็ทำให้สองเท้าของเธอลอยจากพื้น แล้วก็อุ้มเธอขึ้นมา ค่อยๆ หมุนไปสองสามรอบ ทั้งสองคนก็จูบกันเบาๆ ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของคนข้างๆ นี่คือวิธีการพบกันที่จริงใจที่สุดของคู่รักทางไกล

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ หยางหงถึงได้ซบหน้าลงบนหน้าอกของเฉินลี่ชวนอย่างเขินอาย ไม่อยากจะออกแรงเลยแม้แต่น้อย ปล่อยให้ตัวเองถูกกอดไว้แน่น ความรู้สึกในตอนนี้อบอุ่นอย่างยิ่ง แล้วก็เต็มไปด้วยความรู้สึกปลอดภัย อบอุ่นใจอย่างยิ่ง

“ทำไมเธอถึงผอมลงอีกแล้ว ไม่ยอมกินข้าวดีๆ ใช่ไหม” เฉินลี่ชวนลูบใบหน้าที่ซูบผอมของหยางหง ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่ อีกทั้งตอนที่กอดเธอ ก็รู้สึกได้ถึงกระดูกที่ทิ่มจนเจ็บ

“ช่วงเวลานี้การแสดงเยอะ ไม่ค่อยจะได้กินข้าวเท่าไหร่ ลี่ชวน ผอมแล้วไม่สวยเหรอ?” หยางหงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าซุกซน

“ไม่สวย!” เฉินลี่ชวนกล่าวหนักๆ หนึ่งประโยค บีบมือตีนไก่ของหยางหงไว้ในฝ่ามือ “ฉันเตือนเธอนะ ต่อไปกินข้าวดีๆ ถ้าหากผอมลงอีก ฉันไม่เอาเธอแล้วนะ จำไว้ให้ดีว่ากินข้าวอย่างเชื่อฟัง”