บทที่ 335: หยางหงของบ้านเรา

พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์, สวนสาธารณะประชาชน, ร้านซานจือเมินกัว... และอื่นๆ อีกมากมาย นี่ล้วนเป็นสถานที่ที่หยางหงอยากจะไป มาเมืองกว่างโจวนานขนาดนี้ แทบจะไม่ได้เที่ยวเลย นอกจากไปแสดงแล้ว ที่ที่ไปบ่อยที่สุดก็คือถนนอาหาร โดยพื้นฐานแล้วก็เอาแต่อยู่ในหอพัก

ในตอนนี้ก็เหมือนกับม้าป่าตัวน้อยที่หลุดออกจากบังเหียนอย่างร่าเริง หยางหงดูเหมือนจะสนใจทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด พอเดินผ่านจุดชมวิวที่ธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง ก็จะดึงเฉินลี่ชวนให้หยุดถ่ายรูป น่าเสียดายที่ พิกเซลของโนเกียค่อนข้างจะแย่ ไม่ได้แสดงใบหน้าที่งดงามของหยางหง และรอยยิ้มที่หวานชื่นออกมาอย่างชัดเจน เบลอเกินไป

“ที่นี่ก็ต้องถ่ายด้วย” หลังจากผ่านศิลาจารึกแห่งหนึ่ง หยางหงก็ดึงเฉินลี่ชวนให้หยุดอีกครั้ง พอเห็นเขาขมวดคิ้วแล้ว ก็รีบเบะปาก “เมื่อคืนนายเกี่ยวก้อยสัญญากับฉันแล้วนะ ห้ามโกรธ ต้องมีความอดทน นายลืมแล้วเหรอ?”

“เอ่อ... เหะๆๆ...” เฉินลี่ชวนทำได้เพียงฝืนยิ้มออกมา ยืนอยู่ข้างๆ หยางหงอย่างเชื่อฟัง

“คุณลุงคะ รบกวนช่วยถ่ายรูปให้พวกเราหน่อยค่ะ” หยางหงยื่นโทรศัพท์ให้คุณลุงที่อยู่ข้างๆ อย่างร่าเริง ท่านนั้นก็ยินดีที่จะช่วยเรื่องเล็กน้อยนี้อย่างยิ่ง อีกทั้งตอนที่ถ่ายรูปท่าทีก็เป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง นั่งยองๆ ลงบนพื้น หามุมที่เหมาะสม