บทที่ 354: เรื่องด่วนที่สุด

ในบ้านมืดสนิท ดูเหมือนว่าใครๆ ก็ลืมที่จะเปิดไฟ แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นเป็นครั้งคราว พอดับลง ก็มักจะมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวหนึ่งที “เฮ้อ...” ไป๋ชุ่ยอวิ๋นเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาฉีหงจื้อหลายครั้ง แต่ก็ยังคงปิดเครื่องอยู่ อดไม่ได้ที่จะคาดเดาไปต่างๆ นานา หรือว่าจะถูกควบคุมตัวไปแล้ว

ฉีซือเหยาและสวีหว่านถังที่ยืนอยู่มุมหนึ่ง สองสาวกอดกันแน่น เหมือนกับลูกกวางที่ตื่นตระหนก สังเกตการณ์ท่าทีของผู้ใหญ่อย่างระมัดระวัง แต่ทุกเสียงถอนหายใจ สำหรับพวกเธอแล้ว ล้วนเป็นแรงกดดันทางใจอย่างใหญ่หลวง

ทันใดนั้น นอกทางเดินก็มีเสียงฝีเท้าที่รีบร้อนดังขึ้นมาหนึ่งระลอก หลังจากนั้นก็เป็นเสียงไขกุญแจเปิดประตู พวกไป๋ชุ่ยอวิ๋นสองสามคนก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างประหม่าทันที ในไม่ช้าจากในทางเดินก็มีแสงสลัวส่องเข้ามา แต่ก็เพียงพอที่จะมองเห็นร่างที่เข้ามาได้อย่างชัดเจนก็คือฉีหงจื้อ

“ทำไมไม่เปิดไฟ?” ฉีหงจื้ออาศัยจังหวะเปิดไฟ และภาพลักษณ์ที่ตกต่ำของเขา ก็ปรากฏแก่สายตาของคนในครอบครัว พลันเห็นเขาเสื้อผ้ายับยู่ยี่ ปกคอเสื้อหลวมโพรก กระดุมก็หายไปตั้งหลายเม็ด บนตัวก็ยังเต็มไปด้วยฝุ่น แต่ในช่วงเวลาสำคัญนี้ ฉีหงจื้อที่ไหนเลยจะไปสนใจเรื่องพวกนี้ได้

“คุณทำไมถึงกลายเป็นสภาพนี้?” ไป๋ชุ่ยอวิ๋นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดึงแขนของฉีหงจื้อไว้แน่น สอบถามอย่างเป็นห่วง ในสายตาเต็มไปด้วยความสงสาร