บทที่ 384: เถ้าแก่เฉินที่ตื่นเต้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ช่วงวันชาติสองสามวัน นักศึกษาส่วนใหญ่ก็ไม่กลับบ้าน ถือโอกาสนี้เที่ยวเล่นในเซี่ยงไฮ้ดีๆ พลังงานของน้องใหม่ปีหนึ่งก็ล้นเหลือเป็นพิเศษ พวกเก๋าเกมส์ก็จะดูอ่อนเพลียเล็กน้อย ฉีซือเหยามาที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าเพื่อหาสวีหว่านถัง เดิมทีคิดว่าจะได้เจอเฉินลี่ชวน ไม่คิดเลยว่าจะพลาดไปอีก ตั้งแต่คืนนั้นในห้องส่วนตัวแล้ว ก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

“ไปกินอาหารพนักงานของเถ้าแก่เฉินกันเถอะ ให้เขาขาดทุนเยอะๆ หน่อย” ยัยสวีพูดอย่าง มั่นอกมั่นใจพลางดึงฉีซือเหยาไปสมทบกับพวกหวังอวี่สง เหลียงจิ่งซาน และคนอื่นๆ ส่วนกู้อวี่ก็เดินตามหลังทุกคนมา

“พวกเราจะไปกันเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? หว่านถัง คนเยอะเกินไปแล้ว จะทำให้ลี่ชวนลำบากใจนะ เธอจะเอ่ยปากแบบนี้ไม่ได้” ฉีซือเหยากระซิบข้างหูของสวีหว่านถัง ในสายตาของเธอ จะมา “เรียกร้อง” ไปกินอาหารพนักงานของต้าเจียงเลาต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ได้อย่างไร ต่อให้เฉินลี่ชวนจะไม่ได้พูดอะไรบนปาก แต่ในใจก็ต้องไม่สบายใจแน่นอน

ทว่ายัยสวีกลับส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “เหยาเหยา ไม่เป็นไรหรอกน่า คนพวกนี้แต่ละคนก็หน้าด้านกว่าฉันอีก ต่อให้ฉันไม่พูดพวกเขาก็จะมาอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเธอดูสิว่าฝีเท้าของพวกเขาจะไม่แน่วแน่ขนาดนี้ เฉินลี่ชวนก็ชินแล้ว” ยัยสวีกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงของเธอ มองไม่ออกเลยว่ากับเฉินลี่ชวนมีระยะห่างใดๆ กลับกันคือฉีซือเหยา ตั้งแต่ที่เฉินลี่ชวนช่วยพ่อของเธอเรื่องนั้นแล้ว ก็เริ่มที่จะเก้ๆ กังๆ ต่างๆ นานา

ไม่นานนัก ทุกคนก็นั่งอยู่ในร้านอย่างสนิทสนม คนอื่นๆ ก็เหมือนกับที่ยัยสวีพูดไว้อย่างนั้นจริงๆ คนหนึ่งก็หน้าด้านกว่าอีกคนหนึ่ง ถืออาหารพนักงานของตัวเอง ก็เข้ากันได้ดีกับพนักงานในร้าน “หลิงหลิง ได้ยินมาว่าเธอใกล้จะได้เป็นผู้จัดการร้านแล้วนะ พอถึงเวลาแล้วพวกเรามาฉลองกันดีๆ” หวังอวี่สงหัวเราะร่าส่งเสียงเชียร์ ในตอนนี้บรรยากาศในร้านก็ร่าเริงเป็นพิเศษ ทุกคนถึงแม้จะนั่งกันกระจัดกระจาย แต่ก็คุยกันไปพร้อมๆ กัน