บทที่ 385: หาแรงงานฟรีอย่างยัยสวี

“อืม ฉันมาหาหว่านถังน่ะ” ฉีซือเหยาเม้มริมฝีปากเบาๆ พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ใบหน้าที่ขาวผ่องใต้ผมหน้าม้าเหมือนกับดอกไม้สีขาวดอกหนึ่ง ไม่สามารถที่จะมีมลทินใดๆ ได้

และการแต่งตัวของฉีซือเหยา ก็คือตัวเลือกแรกของชายหนุ่มที่เพิ่งจะเริ่มมีความรัก เป็นรักแรกพบของพวกเขาอย่างแน่นอน บริสุทธิ์, งดงาม, นิสัยก็ดี ที่สำคัญฐานะทางครอบครัวก็ดีอีกด้วย เงื่อนไขล้วนดีเยี่ยม พวกหวังอวี่สง, กัวหงและคนอื่นๆ ในตอนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะแสร้งทำเป็นมองไป ในใจก็ผุดความรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาหลายส่วน ไม่กล้าที่จะไปจีบ รู้สึกว่าไม่คู่ควรกับเขา

“ยัยสวีคนนี้เปลี่ยนไปแล้ว ขี้เหนียวจะตายไป เธอมีบัตรเติมเงินของฉันที่นี่ ก็ยังเสียดายที่จะเลี้ยงข้าวเธอสักมื้อ ยังจะให้เธอมากินอาหารพนักงานแก้ขัดอีก” เฉินลี่ชวนพูดติดตลกหนึ่งประโยค หยิบชุดชามตะเกียบมา ยกเก้าอี้มานั่งที่โต๊ะของพวกฉีซือเหยา

“บัตรเติมเงินใบนั่นก็ใช้หมดไปนานแล้วดีไหม อีกอย่างเหยาเหยาเพิ่งจะมาถึง ที่อื่นก็ไม่มีข้าวแล้ว ไม่มาที่นี่ของนายแล้วจะไปที่ไหนได้? ทำไมผู้ชายตัวโตๆ จะชอบยุแยงตะแคงรั่ว” ยัยสวีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าว

“ยัยสวี” เฉินลี่ชวนดึงชายเสื้อของสวีหว่านถัง ทั้งสองคนก็เอาหัวมาชนกันอย่างรู้ใจ เหมือนกับท่าทีตอนที่กระซิบกระซาบกันในชั้นเรียน ค่อนข้างจะมีกลิ่นอายของการสมรู้ร่วมคิดกันทำชั่ว