บทที่ 386: วิกฤตของอี้ไคหมิน

อี้ไคหมินร้อนใจจนเหงื่อท่วมหัว เดินไปเดินมาอยู่ในห้องทำงาน เขาไม่ได้ใจร้อนขนาดนี้มานานแล้ว

“แต่ว่า... แต่ว่าท่านเมื่อก่อนไม่ได้บอกเหรอครับว่า เรื่องนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน อีกอย่างทางฝั่งของท่านประธานเมิ่งก็บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง ท่านประธานข่งครับ จะไม่ใช่ว่าผมมีงานบางอย่างที่ทำไม่ถึงที่ใช่ไหมครับ ตอนนี้ท่านมีเวลาไหมครับ? ผมจะไปหาท่านที่นั่นสักเที่ยว” อี้ไคหมินจงใจจะพูดถึงเพื่อนร่วมรุ่นคนนั้นของเขาขึ้นมา น้ำเสียงร้อนรน สามารถมองออกได้ถึงความร้อนรนและความร้อนใจของเขา

“โอ๊ย ท่านประธานอี้ครับ ผมก็ไม่มีทางเลือกครับ มีคนได้จัดแจงไว้ล่วงหน้าแล้วครับ สัญญาเข้าอยู่ก็ได้เซ็นไปแล้วครับ เรื่องนี้เป็นผมที่ทำได้ไม่ถึงที่เองครับ ขอโทษทางฝั่งของท่านประธานเมิ่งด้วยครับ แต่ก็เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้วครับ แต่ว่าต่อไปน่าจะยังมีโอกาสอีกนะครับ ถ้ามีรูปแบบร้านค้าเล็กๆ แบบนี้อีก ผมรับประกันว่าจะให้ท่านเข้าอยู่ก่อนใครเพื่อนเลยครับ” คำพูดชุดหนึ่งของข่งเจี้ยนลี่พูดได้อย่างลำบากใจและน่าฟัง แต่ในตอนนี้ก็ไขว่ห้างอยู่ ชงชาอย่างสบายๆ คำพูดของฝ่ายวางแผนคนหนึ่ง ที่ไหนเลยจะสำคัญเท่าทางฝั่งของเฉินลี่ชวน

“ไม่มีช่องว่างให้แก้ไขแล้วเหรอครับ? งั้นตอนนี้คือแบรนด์ไหนที่เข้ามาอยู่ครับ?” อี้ไคหมินก็ขมวดคิ้วแน่นถามอีกครั้ง

“อันนี้ผมก็ไม่ค่อยจะรู้เหมือนกันครับ สัญญาไม่ใช่ผมที่เป็นคนดำเนินการครับ ท่านประธานอี้ครับ มีเวลามาทานข้าวด้วยกันนะครับ ขอโทษนะครับ ตอนนี้ในมือยังมีธุระอยู่หน่อย หรือว่าจะแค่นี้ก่อนนะครับ” ข่งเจี้ยนลี่รีบร้อนจะวางสาย ไม่ได้พูดถึงร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้ คิดจะกลับไปแล้วค่อยให้พวกเขาเสียเปรียบไปเงียบๆ