บทที่ 387: ความรู้สึกที่ไม่เหมือนจริง

วันชาติ เฉินลี่ชวนและคณะก็นั่งเครื่องบินไปยังจิ้นหยวน เมืองโบราณที่มีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์แห่งนี้ ก็อบอวลไปด้วยความเย็นสบายของต้นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ตอนเช้าตรู่กับตอนกลางคืนก็จะรู้สึกได้ถึงความเย็นสบายอยู่หลายส่วน โชคดีที่พกเสื้อผ้ามาเพิ่มหน่อย

ตอนที่เครื่องลงจอดก็บ่ายสี่โมงแล้ว จัดแจงให้ครอบครัวของข่งเจี้ยนลี่พักที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง ยัยสวีกับเจ้าอ้วนหม่าก็เข้าพักด้วยกัน เส้นทางการท่องเที่ยวสองสามวันนี้ก็วางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว หลังจากจัดการเรื่องเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว เฉินลี่ชวนถึงได้โทรหาเฉาซานซาน แจ้งกำหนดการเดินทางของตัวเองให้อีกฝ่ายทราบ เดิมทีตั้งใจว่าจะนัดเวลาอีกสองสามวันข้างหน้า เพราะท้ายที่สุดแล้วท่านประธานเฉาก็งานยุ่งล้นมือ ยุ่งจนหาเวลาว่างไม่ได้

เฉินลี่ชวนไม่มีความมั่นใจเลยว่า ตัวเองคนเดียวจะสามารถนัดเฉาซานซานออกมาได้ ต้องดูเวลาของเขา แต่อีกฝ่ายกลับแสดงทัศนคติที่กระตือรือร้นออกมาทำให้เขาคาดไม่ถึง

“ลี่ชวน ทำไมไม่บอกกำหนดการของนายให้ฉันรู้ล่วงหน้า ฉันจะได้ส่งคนไปรับพวกนายที่นั่นเลยสิ ได้เลย นายรอฉันนะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย ยังไม่ได้กินข้าวกันใช่ไหม? ฉันมาจัดแจงให้” หลังจากนั้นเฉาซานซานก็ขับรถมุ่งหน้าไป ในตอนนี้เศรษฐีใหญ่นิยมรถเก๋งลินคอล์นรุ่นยาวยืดคันหนึ่งอย่างยิ่ง ยี่สิบนาทีต่อมา รถเก๋งยาวยืดคันเดียวในจิ้นหยวนก็จอดอยู่ที่โรงแรมที่เฉินลี่ชวนพักอยู่

กู้อวี่ก็มาถึงจิ้นหยวนในวันนี้เช่นกัน เจ้าหนุ่มคนนี้ขับรถเบนซ์คันใหญ่มา เดิมทีคิดจะต้อนรับพวกสวีหว่านถัง อวดเบ่งสักหน่อย แต่พอเห็นท่านประธานเฉามายืนรอคนที่หน้าประตูโรงแรมด้วยตัวเอง ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง แล้วจากนั้น ก็เห็นพวกยัยสวีขึ้นรถลินคอล์นยาวยืดคันนั้น และเฉาซานซานก็โอบกอดเฉินลี่ชวนอย่างสนิทสนมอย่างยิ่ง