บทที่ 388: หมวกที่พอดีเป๊ะ

“ลี่ชวน เธอมาแล้วก็ไม่บอกฉันล่วงหน้าสักคำ ยังเป็นท่านประธานเฉาที่บอกฉัน เอ๊ะ หว่านถังก็มาด้วย” ฉีหงจื้อเดินอย่างรีบร้อน ไม่ยากที่จะมองออกว่าท่านนี้งานยุ่งมาก หลังจากนั่งลงแล้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ถามเฉินลี่ชวนอีกครั้ง: “ลี่ชวน ซือเหยาล่ะ? ไม่ได้กลับมาพร้อมกับพวกเธอเหรอ?”

“คุณอาฉีครับ ไม่ได้มาครับ” เฉินลี่ชวนส่ายหน้าเรียบๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก “รู้ว่าท่านยุ่ง กลัวว่าจะทำให้ท่านเสียสมาธิ ก็เลยไม่ได้โทรแจ้งครับ”

“นี่มันเรียกว่าอะไรกัน” ฉีหงจื้อตำหนิหนักๆ หนึ่งประโยค แต่พอคิดถึงสำนวนแล้ว ก็ยังคงไม่ได้พูดต่อ เพราะท้ายที่สุดแล้วความสัมพันธ์กับเฉินลี่ชวน เธอก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะไปสั่งสอนมากนัก

แต่ว่า “ผู้มีประสบการณ์” ที่ถูกเรียกขานเหล่านี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเผลอคิดไปไกล — เมื่อเห็นสาวน้อยสวีหว่านถังนั่งอยู่ข้างๆ เฉินลี่ชวน ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าสองคนนี้ จะพัฒนาไปเป็นความสัมพันธ์แบบคู่รักหรือเปล่า เพราะอย่างไรเสีย คนหนุ่มสาวก็มักหุนหันพลันแล่นกันได้ง่ายนัก

“แต่ท่านประธานฉีช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆ เลยนะ ผมจะหาโอกาสเจอเขาสักครั้งยังยากเลย” เฉาซานซานค่อยๆ รินเหล้าให้ฉีหงจื้อ แต่กลับหันไปพูดกับเฉินลี่ชวนว่า: “ลี่ชวน ถ้าให้ท่านประธานฉีทำงานทุกอย่าง ผลงานก็มีให้เห็นแล้ว แบบนี้จะเสนอชื่อเขาเป็นรองประธานกรรมการก็ดูเหมาะสม ไม่อย่างนั้นก็จะมีคนไม่ยอมรับกันเยอะเกินไป”