บทที่ 410: วันเวลาที่แสนสงบสุข

ศูนย์กลางความมั่งคั่ง, ในร้านอาหารตะวันตกที่โอ้อวดแห่งหนึ่ง, เสียงเปียโนที่ผ่อนคลายเข้ากับบรรยากาศที่หรูหราเบาๆ ในร้านได้อย่างลงตัว

เฉินลี่ชวนจองโต๊ะอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว รอให้ฉีซือเหยามาถึง อันที่จริงชายหญิงโสดนัดทานอาหารกันที่สถานที่แบบนี้ไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เหมือนกับกำลังให้สัญญาณว่า ฉันเตรียมจะจีบเธอนะ ความรู้สึกแบบนี้ แต่บ่ายสองโมงกว่าก็เลยเวลาอาหารไปแล้ว พอดีร้านอาหารตะวันตกแห่งนี้ก็ยังคงเปิดทำการตามปกติอยู่ และยังอยู่ใกล้กับสำนักงานอีกด้วย เฉินลี่ชวนก็เลยมาที่นี่เลย เพียงแต่ไม่คิดเลยว่าคำพูดเกรงใจประโยคหนึ่ง ฉีซือเหยาก็รีบร้อนจะมา

เฉินลี่ชวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่มีอะไรทำ ทันใดนั้นก็ได้รับข้อความหนึ่งข้อความจากหยางหง และการตอบกลับนี้ ก็คือข้อความที่เขาส่งไปเมื่อสามวันก่อน ถามเธอว่า: “จะคุยเรื่องของพวกเรากันดีๆ ได้ไหม” ข้อความของหยางหง: “เหนื่อยเกินไปแล้ว” มีเพียงสามคำง่ายๆ นี้ ปฏิเสธความคิดที่อยากจะคุยกันดีๆ ของเฉินลี่ชวน บางทีแม้แต่จะจากกันด้วยดีก็ยังทำไม่ได้ อีกอย่างเธอจงใจจะหลบหน้าหมายความว่าอย่างไร?

“เหอะๆ...” เฉินลี่ชวนส่งเสียงแค่นเย็นชาอย่างดูถูก บางทีความรู้สึกนี้ก็เหลือแต่ชื่อไปนานแล้ว แต่ทุกอย่างก็ช่างไม่มีเหตุผล และไม่ทันให้ตั้งตัว หยางหงทันใดนั้นก็เย็นชาลง การคาดเดาเดียวของเฉินลี่ชวนก็คือรักใหม่ เรื่องนี้ได้ล้ำเส้นตายของเขาแล้ว ยากที่จะปล่อยวางและให้อภัยได้ ดังนั้นความเกลียดชังที่มีต่อเธอก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ถึงขนาดที่รังเกียจ! ไม่ใช่ว่ายังคิดที่จะไม่คืนเงินอีกเหรอ? ช่างเป็นคนเลวจริงๆ อายุเท่าไหร่แล้ว กล้าที่จะเอ่ยปากยืมเงินตั้งมากมายขนาดนั้น? ช่างหน้าไม่อายจริงๆ! ดูสิว่าสุดท้ายเธอจะพูดยังไง แต่ไม่ว่าอย่างไร ก็จะไม่ยอมให้หยางหงได้เปรียบแล้วยังมาขายดีอีก เรื่องเงินจะไปทวงคำอธิบายกับเธอ! ความเอ็นดูที่เฉินลี่ชวนมีต่อหยางหง ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง เหมือนกับนิสัยของเขา จะไปยอมเสียเปรียบแบบนี้ได้อย่างไร

เฉินลี่ชวนเลื่อนดูข้อความขึ้นไป การสื่อสารในช่วงเวลานี้ก็น้อยจนน่าสงสาร แต่ข้อความที่เต็มไปด้วยหน่วยความจำสองร้อยข้อความ เวลายิ่งย้อนกลับไปข้างหน้า ตัวอักษรที่เปิดเผยความรักใคร่ก็ยิ่งชัดเจน “เธอทำอะไรอยู่เหรอ? (*￣︶￣) วันนี้ตอนที่แสดงฉันได้รับตะกร้าดอกไม้ด้วยล่ะ ฮ่ะฮ่ะ ค่าคอมมิชชั่นมีสิบหยวน ฉันเก็บไว้หมดเลย!”