บทที่ 446 แสงไฟนับหมื่นดวง แต่ก็ยังมีผู้ร่อนเร่

ก่อนปีใหม่ สวีเปิ่นเจียงนำของขวัญไปเยี่ยมฉีหงจื้อหลายครั้ง แต่อีกฝ่ายถึงแม้จะสุภาพ แต่ก็ไม่เคยรับของขวัญเลยแม้แต่ครั้งเดียว ตั้งแต่หลังวันชาติเป็นต้นมา ก็สามารถรู้สึกได้ถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของฉีหงจื้ออย่างชัดเจน

สวีเปิ่นเจียงคิดไม่ตกว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่ก็ได้แต่ยอมเสียศักดิ์ศรีเพื่อรักษาสถานการณ์ไปหาเขา เพราะท้ายที่สุดแล้วก็ยังมีคนอีกกลุ่มใหญ่ที่ต้องหาเลี้ยง

ฉีหงจื้อชำเลืองมองสวีเปิ่นเจียงหนึ่งครั้ง เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วก็ไม่ได้สนใจอีก มองไปยังที่ไกลๆ

ไป๋ชุ่ยอวิ๋นก็มีท่าทีเช่นเดียวกัน คิ้วขมวดมุ่น ราวกับรังเกียจอย่างยิ่ง

สถานการณ์เช่นนี้ ทำให้สวีเปิ่นเจียงกับหนิวลี่ต้องยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น รู้สึกเสียหน้า ราวกับเป็นส่วนเกิน