บทที่ 201: วันดี ๆ แบบนี้คงอยู่ได้อีกไม่นาน!

ภายใต้การนำของผู้อำนวยการเขตหลี่จื้อหมินแห่งท่าเรือ ซูเหวินเฉินมาถึงสถานพักฟื้นที่ไม่ไกลจากท่าเรือเท่าไหร่นัก

บนผนังปูนสีขาวด้านนอกของสถานพักฟื้นที่เต็มไปด้วยคราบ ราวกับผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน มีสโลแกน “เกษตรเรียนแบบต้าไจ้” ถูกควันจากถ่านหุงข้าวรมจนกลายเป็นสีดำ

ตอนแรกซูเหวินเฉินคิดว่าเขตตงเฟิงที่ดูแลท่าเรือแห่งนี้ น่าจะอยู่อย่างสุขสบาย แต่เมื่อได้เห็นสภาพของสถานพักฟื้นนี้แล้ว ดูเหมือนว่าชีวิตของพวกเขาจะไม่ได้ดีอย่างที่คิดไว้

เมื่อเดินเข้าไปในตัวอาคาร ซูเหวินเฉินรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิในห้องสูงขึ้นในทันที

กาต้มน้ำส่งเสียงซู่ซ่าอยู่บนเตาถ่าน ส่วนไอน้ำสีขาวที่พุ่งออกมาจากปากกาเป็นระยะ ๆ ก็กำลังบอกให้คนรอบข้างรู้ว่าน้ำเดือดแล้ว