บทที่ 68: เลขาธิการคนก่อนๆ ก็ทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

ในสนาม

เนื่องจากคนอื่นๆ มองไปที่พ่อของซูบ่อยครั้ง

เหอเฟยฮวาจึงรู้ว่าคนข้างล่างเหล่านั้นหมายถึงอะไร

ดังนั้นเขาจึงเรียกชื่อโดยตรงว่า "หลี่กั๋วต้ง นายกะพริบตาทำไม? มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆ ถ้าไม่พูดตอนนี้ ฉันจะถือว่าพวกนายไม่มีความเห็น ถ้าเกิดเรื่องวุ่นวายทีหลัง อย่าหาว่าคอมมูนไม่ให้ความเมตตา"

หลังจากที่เหอเฟยฮวาพูดจบ

แม้จะรู้ว่าอาจจะถูกด่า หลี่กั๋วต้งก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า

"ในเมื่อเลขาธิการเหอถามความเห็นของผม ผมก็จะพูดตรงๆ นะครับ ผมเข้าใจที่คุณต้องการฝึกฝนคนหนุ่มสาว แต่การให้พวกเขาขึ้นมาสูงขนาดนี้ทันที ผมว่ามันไม่เหมาะสม"

"ก็หน่วยผลิตของเราไม่ได้ไม่มีคนอื่นนี่ครับ คนอื่นๆ ที่นั่งอยู่นี้แต่ละคนก็มีคุณสมบัติมากกว่าพวกเขาตั้งเยอะ แล้วทำไมเลขาธิการหน่วยผลิตถึงต้องให้คนนอกมาเป็นด้วยล่ะ"

หลี่กั๋วต้งส่วนใหญ่พุ่งเป้าไปที่เด็กผู้หญิงสองคนที่คอมมูนจัดมา

สำหรับซูเหวินเฉิน เขากลับไม่มีความเห็นอะไร เพราะในสายตาของเขา ซูเหวินเฉินยังไงก็ต้องสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าหน่วยผลิตต่อจากพ่อของเขาในที่สุด

เพราะในเวลานั้น การที่ลูกชายสืบทอดตำแหน่งจากพ่อในหมู่บ้านนั้นเป็นเรื่องที่ปกติมาก

เมื่อหลี่กั๋วต้งเริ่มก่อน คนอื่นๆ ก็รีบเห็นด้วยทันที เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของตัวเอง ทุกคนจึงต้องพยายามอย่างเต็มที่

หลังจากที่ทุกคนพูดจบ เหอเฟยฮวา ก็มองไปที่พ่อซู

"คุณเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตผิงชุน คุณมีความเห็นว่าอย่างไร!"

พอได้ยินคำพูดของเหอเฟยฮวา พ่อซูก็เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน

"หือ? อืม! เอ่อ...ขอโทษครับเลขาธิการ พอแก่แล้วก็ชอบเหม่อลอย พวกคุณไม่ต้องสนใจผมหรอก เชิญคุยกันต่อเถอะ"

พูดจบก็เริ่มแกล้งตาย เพราะเรื่องนี้เขาไม่สะดวกที่จะแสดงความคิดเห็นโดยตรง

โดยเฉพาะจากการสังเกตในช่วงนี้ เขาพบว่าลูกชายของเขากับเสี่ยวเจียงกำลังคบหากันอยู่

ถ้าเขาคัดค้าน แล้วลูกสะใภ้หนีไปจะทำยังไง แต่ถ้าเขายอมรับทันที คนอื่นๆ ในหน่วยผลิตก็จะไม่พอใจ

ดังนั้นแกล้งตายดีกว่า

แม้ทุกคนจะรู้ แต่ก็ยังพอจะหลอกตาได้อยู่

และในสายตาของพ่อซู นี่เป็นแค่ตำแหน่งเท่านั้น

เลขาธิการบอกว่าเป็นผู้นำสูงสุด แต่ถ้าทุกคนไม่ฟัง คุณจะสั่งการอะไรได้ล่ะ

นี่คือสิ่งที่พ่อซูคิดว่าเฒ่าเหอเจ้าเล่ห์

เพราะเสี่ยวเจียงอาจจะสั่งคนอื่นไม่ได้ แต่ก็น่าจะสั่งลูกชายคนเล็กของตัวเองได้ ซึ่งก็ถือเป็นการสั่งคนอื่นๆ ทางอ้อมแล้ว

ไม่อย่างนั้น ถ้าจัดให้คนอื่นจากคอมมูนมาจริงๆ

เว้นแต่จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ทั้งหน่วยผลิต ไม่อย่างนั้นก็คงจะแย่กว่าตาเฒ่าเกาเสียอีก เพราะอย่างน้อยตาเฒ่าเกาก็เป็นคนในหน่วยผลิต ทุกคนก็ยังต้องให้เกียรติบ้างไม่มากก็น้อย

พ่อซูแกล้งตายทันที

เหอเฟยฮวาก็ไม่บังคับให้อีกฝ่ายแสดงความคิดเห็น เพราะเขารู้ดีว่าการทำกิจการในหน่วยผลิตผิงชุนนั้นสุดท้ายแล้วก็ต้องได้รับการสนับสนุนจากอีกฝ่ายอยู่ดี

เขาทำได้เพียงออกมาเผชิญหน้ากับหลี่กั๋วต้งด้วยตัวเอง

“หลี่กั๋วต้ง ในเมื่อนายพูดถึงคุณสมบัติ งั้นนายก็บอกมาสิว่าช่วงที่นายเป็นหัวหน้าหน่วยป้องกันตัว นายมีผลงานโดดเด่นอะไรบ้าง และทำอะไรเพื่อสมาชิกบ้าง”

เสียงของเหอเฟยฮวาแผ่วลง

หลี่กั๋วต้งอึ้งเล็กน้อย คิดอยู่นาน ในที่สุดก็เค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง

“ผม… ผม… ผมนำทีมหน่วยป้องกันตัวออกตรวจตราทุกวันครับ”

เหอเฟยฮวาพยักหน้า

“อันดับแรก นั่นเป็นหน้าที่หลักของนายในฐานะหัวหน้าหน่วยป้องกันตัวอยู่แล้ว แต่หน่วยผลิตผิงชุนของพวกนายก็ไม่ได้มีเรื่องอื่นเกิดขึ้นนอกจากเรื่องของเกาจงเหว่ย”

“ฉันถือว่านายทำหน้าที่ได้ดีแล้วกัน”

“งั้นก็ได้ ถ้าคุณเป็นเลขาธิการสาขาพรรคของหน่วยผลิตผิงชุน แล้วตอนนี้คุณบอกฉันสิว่าคุณจะจัดสรรงานต่อไปอย่างไร”

ทันทีที่เสียงของเหอเฟยฮวาแผ่วลง หลี่กั๋วต้งก็ตกอยู่ในอาการดีใจสุดขีด แล้วสมองก็ว่างเปล่าไปหมด

ผม... นี่ผมจะได้เป็นเลขาธิการแล้วเหรอ?

แต่การจัดสรรงานต่อไปล่ะ? ปกติเลขาธิการเกาทำอะไรบ้างนะ?

ดูเหมือนว่าจะไม่ทำอะไรเลย แค่เอามือไขว้หลังเดินไปเดินมามั่วๆ เท่านั้นเอง!

แล้วตอนนี้ฉันควรจะพูดอะไรดีนะ?

หลี่กั๋วต้งเริ่มเกาหัวเกาหูทันที จะให้พูดตรงๆ ว่าทุกวันก็แค่เอามือไขว้หลังเดินไปเดินมามั่วๆ ก็คงไม่ได้

สุดท้ายก็คิดอยู่นาน กว่าจะพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักว่า “ผม… ผมจะพยายามนำพาสมาชิกให้ผลิตผลงานที่ดี และทำภารกิจที่คอมมูนมอบหมายให้สำเร็จครับ”

เหอเฟยฮวาเลิกคิ้ว

“การนำพาสมาชิกให้ผลิตผลงานที่ดีเป็นหน้าที่ของหัวหน้าหน่วยผลิตและหัวหน้าหน่วยย่อย”

“เลขาธิการสาขาพรรคมีหน้าที่รับผิดชอบการสร้างอุดมการณ์ของสมาชิก คุณต้องทำให้สมาชิกเข้าใจหลักการของพรรค สนับสนุนการนำของพรรค และนำพาสมาชิกให้เข้าใกล้พรรคมากขึ้น”

“คุณยังไม่เข้าใจหน้าที่พื้นฐานของเลขาธิการ แล้วคุณจะให้ฉันเชื่อได้อย่างไรว่าคุณจะทำหน้าที่เลขาธิการได้ดี”

เมื่อเหอเฟยฮวาพูดจบ หลี่กั๋วต้งก็ถึงกับอึ้งไปเลย

เลขาธิการคนก่อนๆ ก็ทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

ทำไมพอมาถึงพวกเขาถึงต้องมาทำเรื่องสร้างอุดมการณ์อะไรพวกนี้ด้วยล่ะ ส่วนเรื่องเข้าใกล้พรรคนั้น หน่วยผลิตของพวกเขาก็เข้าใกล้มาตลอดไม่ใช่เหรอ?

สุดท้ายก็ได้แต่ยอมนั่งลง พูดอย่างไม่พอใจว่า “แล้วเรื่องการสร้างอุดมการณ์อะไร พวกผู้หญิงพวกนั้นจะทำได้เหรอครับ?”

เหอเฟยฮวาไม่สนใจหลี่กั๋วต้ง หันไปมองเจียงหลี

“เลขาธิการเจียง งั้นคุณก็ถือโอกาสนี้พูดถึงแผนการทำงานต่อไปของคุณด้วยสิ”

พอได้ยินคำพูดของเหอเฟยฮวา เจียงหลีก็รู้สึกสับสนในใจเล็กน้อย

ก่อนมา ที่จริงเหอเฟยฮวาได้บอกคร่าวๆ กับเธอแล้ว ดังนั้นเธอจึงมีการเตรียมใจอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้เมื่อเห็นสมาชิกคณะกรรมการหน่วยผลิตที่ช่วงที่ผ่านมาเธอคบหาสมาคมด้วยดี ต่างก็ออกมาคัดค้านพร้อมกัน เธอก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

และตอนนี้เหอเฟยฮวาให้เธอออกมานำเสนอแผนการทำงานต่อหน้าสาธารณะ เธอก็ยิ่งรู้สึกประหม่า

เพราะนี่เป็นการจัดสรรงานครั้งแรกของเธอ

ซูเหวินเฉินก็สังเกตเห็นความตื่นเต้นของเจียงหลี

เขาบีบกำปั้นเบาๆ ให้เธอ และพูดเบาๆ ไม่มีเสียงว่า "สู้ๆ!"

เห็นซูเหวินเฉินให้กำลังใจ เจียงหลีก็สูดหายใจลึกๆ

“ขอบคุณท่านเลขาธิการเหอที่ให้โอกาสนี้ค่ะ ถึงแม้ว่าทุกคนอาจจะไม่เต็มใจให้ดิฉันรับตำแหน่งเลขาธิการหน่วยผลิตของเรา แต่ดิฉันก็ยังอยากจะพูดถึงปัญหาบางอย่างที่ดิฉันพบเจอหลังจากที่มาถึงหน่วยผลิตของเรา และแนวทางแก้ไขที่ดิฉันคิดไว้ในเบื้องต้นค่ะ”

“อันดับแรกคือปัญหาการรู้หนังสือ จากการสังเกตของดิฉันในช่วงที่ผ่านมา มากกว่าครึ่งหนึ่งของคนในหน่วยผลิตของเราส่วนใหญ่ยังอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงส่วนใหญ่”

“ซึ่งนำไปสู่ปัญหาที่สอง นั่นคือปรากฏการณ์การเลือกปฏิบัติต่อเพศชาย จากการสังเกตของดิฉัน ครอบครัวส่วนใหญ่ที่สามารถส่งลูกไปเรียนหนังสือได้มักจะเป็นเด็กผู้ชาย”

“แม้กระทั่งหลายครอบครัวเรียกเด็กผู้หญิงว่า ‘ตัวทำเงินสูญเปล่า’ และผู้ที่เรียกส่วนใหญ่ก็เป็นผู้หญิงในบ้าน แต่เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องอย่างมากกับการเพิกเฉยของผู้ชายในบ้านด้วย”

“เพราะการเลือกปฏิบัติต่อเพศชาย ทำให้เด็กผู้หญิงยากที่จะได้รับความรู้ เมื่อโตขึ้นก็ง่ายที่จะได้รับอิทธิพลจากพ่อแม่ และก็จะยิ่งง่ายที่จะเลือกปฏิบัติต่อเพศชาย ซึ่งนี่เป็นวงจรอุบาทว์ที่เกิดขึ้นได้ง่าย”

“แน่นอนว่ายังมีปัญหาอื่นๆ อีก แต่ว่าวันนี้ดิฉันจะพูดแค่สองปัญหานี้ค่ะ”

ดูเหมือนว่าเมื่อความคิดชัดเจนขึ้น ความตื่นเต้นของเจียงหลีก็ค่อยๆ หายไป

ผู้ที่นั่งอยู่ข้างล่าง บางคนก็ไม่สนใจ บางคนก็ไม่แสดงความคิดเห็น และบางคนก็พยักหน้าถี่ๆ

ซูเหวินเฉินได้ยินคำพูดของเจียงหลีแล้วก็พยักหน้าในใจ

สมกับเป็นคนที่มาจากค่ายทหารในเมืองหลวงจริงๆ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เรื่องวิสัยทัศน์ก็ไม่ใช่สิ่งที่สถานที่เล็กๆ จะเทียบได้แล้ว

ตามที่ซูเหวินเฉินทราบ เรื่องการรณรงค์การรู้หนังสือในปัจจุบันดูเหมือนจะมีการส่งเสริมเฉพาะในเมืองเท่านั้น โรงเรียนภาคค่ำต่างๆ ก็มีเฉพาะในเมืองเช่นกัน

หน่วยผลิตข้างล่างไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้หรอก

ซูเหวินเฉินก็สงสัยอยู่บ้างว่าเจียงหลีจะแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร จะลอกเลียนแบบโรงเรียนภาคค่ำในเมืองเลยหรือเปล่า?

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย แค่เรื่องที่ต้องเรียนหนังสือตอนกลางคืนหลังจากทำงานมาทั้งวัน ก็สามารถกระตุ้นอารมณ์ต่อต้านของสมาชิกได้อย่างรุนแรงแล้ว

และงานในไร่นาก็มีความเข้มข้นมากกว่างานในโรงงานในเมืองมาก

ดังนั้นในสายตาของซูเหวินเฉิน อย่างน้อยที่สุดในปัจจุบัน หน่วยผลิตของพวกเขายังไม่มีเงื่อนไขสำหรับการรณรงค์การรู้หนังสือในวงกว้าง

ถ้าจะทำเรื่องนี้ ต้องรอให้ฟาร์มไก่ของหน่วยผลิตของพวกเขาพัฒนาขึ้นอย่างเต็มที่ เมื่อมีเหยื่อล่ออย่างการจ้างงานแล้ว

ความกระตือรือร้นส่วนตัวของสมาชิกจึงจะถูกกระตุ้นออกมาได้อย่างเต็มที่

สรุปคือ ถ้าพื้นฐานทางวัตถุยังไม่ถึงขั้น การบังคับทำเรื่องแบบนี้ก็ง่ายที่จะเสียแรงเปล่า ไม่ได้ผลดีเท่าที่ควร